Bijstandsmoeders: lusten of lasten 1

Gebaseerd op eerder in NRC Handelsblad gepubliceerde interviews met drie bijstandsmoeders (20 oktober), beweert Jolande Withuis dat deze moeders door eigen toedoen misbruik maken van de sociale voorzieningen, en ten koste van de werkende medemens een beroep doen op de staatskas. Van een socioloog mag je een genuanceerder beeld verwachten. De sociale orde is geen optelsom van individuele kansen, zoals Withuis impliciet veronderstelt. Bijstandsmoeders hebben vaak te maken met problemen op meerdere levensterreinen, niet altijd door eigen toedoen. Natuurlijk is het wenselijk dat ook zij een maatschappelijke bijdrage leveren. Maar ook bijstandsmoeders hebben recht op een passende begeleiding naar werk of opleiding. Meer begrip voor de moeilijke situatie waarin zij verkeren, verhoogt de slagingskans.

Een andere misvatting die Withuis schaamteloos aan de lezer toevertrouwt, is: ,,want als moeder zijn werd betaald uit de publieke middelen, mocht de overheid zich ook bemoeien met wie wanneer hoeveel kinderen mag krijgen...'' De staat draagt wel degelijk bij aan het moederschap, onder andere via de kinderkorting of fiscale aftrek. Hiervoor word ik, als kinderloos werkende, geacht de fiscale solidariteit op te brengen, en dat doe ik graag, want als ik over 30 jaar een beroep wil doen op de maatschappelijke voorzieningen, hoop ik dat een nieuwe generatie op haar beurt bereid is hier aan bij te dragen. Gezien het hoge kindertal van de geïnterviewde bijstandsmoeders hoef ik mij hier op dit moment geen zorgen over te maken.