Samen bidden voor slachtoffers

Een paar honderd mensen kwamen gisteren bijeen bij het detentiecentrum op Schiphol om de slachtoffers van de brand te herdenken. Ze zongen christelijke liederen en ze gingen bidden.

De anti-Verdonkspandoeken werden weer van zolder gehaald op de wake voor de slachtoffers van de brand in het detentiecentrum op Schiphol. `Verdonk: minister van deportatie – minister van provocatie' staat er op een spandoek. Tegen het metershoge hek van het detentiecomplex werd gisteren een groot wit doek bevestigd: `Uitgezet: uitgebrand, IND valt door de mand', staat er met chocoladeletters geschreven. De wake voor de elf omgekomen vluchtelingen, gistermiddag op Schiphol, heeft meer het karakter van een politieke demonstratie tegen het uitzetbeleid van de regering.

Op zondagmiddag hebben zich circa driehonderd mensen verzameld voor de hekken voor de gevangenis, vlakbij de ingangspoort. Regelmatig rijden er busjes van politie, marechaussee en DJI (Dienst Justitiële Inrichtingen) die de sluisdeuren passeren.

De K-vleugel van het gebouw is hermetisch afgesloten. De plek waar donderdag zes minuten na middernacht brand ontstond, is niet te bereiken. Enkele nieuwsgierige passanten doen toch een poging om een kijkje te nemen, maar al snel loopt de aanwezige politie naar buiten om ze tegen te houden. ,,U mag alleen bij het toegangshek rouwen, niet bij de brand'', zegt de politie.

In dat toegangshek zijn tientallen bloemen gestoken. Tegen het hekwerk zijn hier en daar foto's van de slachtoffers bevestigd. Waxinelichtjes worden aangestoken, maar de wind dooft de vlammetjes vrijwel direct. Tegen het hek hangt een bord met de bijbeltekst `Vreemdelingen die in uw land vertoeven, zult ge niet onderdrukken. Ge zult hen liefhebben als uzelf'.

Dan begint Frits ter Kuile, organisator van de wake, te spreken: ,,We zijn hier om te herdenken wat er voor vreselijks is gebeurd in de nacht van woensdag op donderdag. Laten we voor elk van de slachtoffers een roos in het hek steken. Dit is zowel een herdenking als een protest.''

Na elke vijf minuten moet Ter Kuile even pauze nemen in zijn toespraak door het overstemmende lawaai van een opstijgend vliegtuig. Enkele bewakers kijken aan de andere kant van hek zwijgend toe. Ze verlaten hun post niet.

Christelijke liederen worden gezongen, afgewisseld met gebed. Dan vervolgt Ter Kuile: ,,De directeur van deze gevangenis ging er prat op hoe goedkoop, en hoe efficiënt zijn bedrijf was. En kijk nou toch wat er gebeurd is. Dit is het directe resultaat van het beleid van Balkenende.''

De wake is een initiatief van de organisatie Wakegroep grensgevangenis Amsterdam. Ter Kuile: ,,Wij waken sinds 1993 elke twee weken voor alle uitgezette asielzoekers. Dat doen we achter het AMC (Amsterdam Medisch Centrum, red.). Toen wij het nieuws hoorden, dacht ik direct: dit kunnen we niet laten liggen. Zodoende hebben wij vandaag een extra grote wake georganiseerd.''

Er zijn maar weinig asielzoekers bij de herdenking. Het publiek bestaat vooral uit 65-plussers, die verbonden zijn aan een kerk. ,,Ik denk dat de familie van asielzoekers hier niet durft te komen, omdat ze zelf geen papieren hebben. Ze zien de politie die hier staat, en dan worden ze bang.''

Maar voor Christina Aslanov (23) is dat geen argument. Aslanov steekt een rode roos in het raam. Ze is vluchteling uit Azerbajdzjan. De IND (Immigratie- en Naturalisatie Dienst) onderzoekt haar asielaanvraag. ,,Het scheelde maar een haartje of ik had hier ook op Schiphol vastgezeten. Gelukkig heeft mijn advocaat dat tegengehouden. Anders had ik hier misschien nu niet gestaan. Dit raakt mij persoonlijk.''

Om vier uur loopt de wake op zijn einde. Ter Kuile spreekt nog een keer het publiek toe. ,,Laten we nu een kring maken om te herdenken waarom we nu samen zijn.'' Dan zwijgt hij. Handen vinden andere handen. Een paar tellen is het stil, totdat er weer een vliegtuig opstijgt. De deelnemers zoeken hun auto`s.