Liberation Music

Reünies hebben een andere spanning dan eerste ontmoetingen. Wie zouden er komen? Zou het nog klikken met die en die? Van het Liberation Music Orchestra, dat in 1969 voor het eerst bijeenkwam voor een titelloze plaat, zijn bassist/leider Charlie Haden en pianist/arrangeur Carla Bley er allebei nog.

Van de rest van de club is echter niemand komen opdagen. Het enige dat naast de leiders resteert van toen is het rode bandbanier. `Handmade by Carla Bley in 1968', valt met moeite te lezen in het `artistiek' gedrukte inlegvel.

Dat hier een oude zak gebruikt wordt voor nieuwe wijn, kun je desondanks niet zomaar zeggen. De revolutie-liederen worden niet herhaald, maar een deel van het repertoire op Not in our name is nog veel ouder. Bijvoorbeeld een fragment uit Anton Dvoráks Negende symfonie `Uit de Nieuwe Wereld' en de stukgezongen praise-song Amazing Grace.

Ander mooi leenwerk is er van Pat Metheny, Bill Frisell en Samuel Barber. De prima solo's op tenorsax worden gespeeld door Chris Cheek en/of Tony Malaby.

Wat de twee platen verbindt, is Hadens voorkeur voor het brede en plechtige, vaak op het pathetische af.

En zijn ambivalentie tegenover de Verenigde Staten, blijkend uit de toelichting bij zijn titelsong: `The Machine won the election again by hook and by crook: Not in the name of many people in this country'.

Charlie Haden: Liberation Music Orchestra. Not in our Name (Verve 0602498292488)