Lang Lang speelt noten als dauwdruppels op fluweel

Na een lyrisch ontvangen debuut in het Concertgebouw in januari, keerde de Chinese pianist Lang Lang er gisteren terug in een uitverkochte zaal voor zijn eerste solorecital in de serie Meesterpianisten. Met zijn 23 jaar is hij het broekie in de reeks, die wordt gedomineerd door gevestigde namen als Pollini, Pace en Brendel. Technisch en muzikaal bewees Lang Lang, die het pianospelen als kind afkeek van Tom & Jerry, echter volledig op zijn plaats te zijn in dit gezelschap.

Van een adembenemende perfectie was zijn spel in werken als de Fantasie in C `Wanderer' van Schubert, en de Nocturne in Des, op. 27 no. 2, van Chopin. Als dauwdruppels op zacht fluweel rolden de noten van Schumanns Abegg-variaties, op. 1, de zaal in. Technische beperkingen lijkt Lang Lang niet te kennen; zelfs in de meest complexe passages krijgt elke toon de juiste glans en intensiteit.

Structuur is voor Lang Lang vooral een zaak van licht en donker: elke bijzaak wordt de schaduw van een hoofdmotief; frasering en expressie zijn in feite kwesties van arceren. Dat dit kan leiden tot bijzondere contrasten bewees een onalledaagse uitvoering van Rimsky-Korsakovs The flight of the Bumblebee in de bewerking van Rachmaninov – de tweede van drie toegiften.

Waarvoor Lang Lang wel moet oppassen, is dat het niet te veel van het subtiele, zoetsappige wordt, maar daarvoor waken gelukkig ook Tom & Jerry. Hun invloed liet zich vooral gelden in Liszts improvisatie over thema's uit Don Giovanni van Mozart. Hier toonde Lang Lang zich een meester in acrobatisch spel, met handen als hoog opverende, lenige klauwen. Hij is een pianist met gevoel voor show, voor performance en contact met zijn publiek.

Zeldzaam in de Meesterpianisten-serie was dat Lang Lang ook een recentere compositie speelde: Eight Memories in Watercolor, op. 1 (1978) van zijn landgenoot Tan Dun (1957) – onlangs nog te gast op het Amsterdam China Festival. Lang Lang liet zich onlangs in een interview met deze krant nogal badinerend uit over de traditionele Chinese muziek. De piano – pars pro toto voor de westerse muziek – biedt volgens hem meer kleur, expressie, harmonie en klank.

Slechts in de zoetjes geësthetiseerde vorm van Tan Dun laat hij zich er blijkbaar wél mee in. Muzikaal, maar ook al in de titels van de delen, zinspeelt Eight Memories overigens misschien nog wel meer op de klankwereld van Debussy, die de blik natuurlijk óók sterk op het `Oosten' richtte. De impressionistische, quasi-improvisatorische sfeer, het gebruik van parallelle akkoorden en pentatoniek, dragen hier sterk aan bij. Híer kan Lang Lang mijmeren, glinsteren en parelen zoals hij wil, en ook dit stuk pakte hij dus dankbaar en met fluwelen handschoentjes aan.

Concert: Lang Lang, piano. Gehoord: 30/10 Concertgebouw Amsterdam. Herh.: 31/10 Vredenburg Utrecht (030-2314544). Radio 4: 25/12 20.00.