Rosiri (5): Optocht

Van Gogh integreert met Sinterklaas, en Ton met Rosiri. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

,,Kinderen opvoeden is niet makkelijk.'' Ton sloeg wat roos van zijn schouder en streek zijn jasje glad. ,,Je kunt geen avond meer weg. Alles draait om die kleintjes.'' Hij liep naar de keuken en warmde een restje van de avond ervoor op. ,,Gelukkig dat wij zo'n goeie oppas hebben.'' Met een sierlijk gebaar legde hij zijn hand op de heup van Rosiri en trok haar naar zich toe. Terwijl hij haar kuste hoorde Rosiri hoe één van de raceauto's uit de bocht vloog. Tons jongste zoon begon te huilen en zijn vrouw kwam op luidruchtige hakken de trap af.

Omdat de magnetron bleef piepen, trok Ton zijn handen onder het blousje van Rosiri vandaan en zette de ontdooide pasta op het aanrecht. ,,Kun je ook woensdagmiddag komen oppassen?'', fluisterde hij zachtjes in haar nek. Rosiri verwonderde zich over het lef van deze man. Dat hij zich zo liet gaan in zijn eigen huis met vrouw en kinderen erbij. ,,Woensdag kan ik niet'', zei ze langzaam. ,,Dan is het twee november en loop ik mee in de optocht bij de Linnaeusstraat.'' Even keek Ton haar verwonderd aan, toen riep hij zijn kinderen en zette het eten op hun placemats. ,,Wat voor optocht is dat dan?''

Zijn vrouw kwam de kamer binnen, draaide een rondje en vroeg: ,,Wat vinden jullie van deze jurk?'' Op hetzelfde moment schreeuwde het oudste kind: ,,De Sinterklaasoptocht!'' Rosiri schoof een stoel aan tafel en zei tegen Ton: ,,Weet je dat dan niet? Van Gogh wordt dit jaar herdacht met een optocht. Iedereen die hart heeft voor de vrijheid van meningsuiting loopt mee. Maar omdat Balkenende een dialoog in de maatschappij wil brengen wordt de optocht gecombineerd met de intocht van de Sint. Dan komen er lekker veel mensen. En ook kinderen, want die zijn natuurlijk de toekomst. De Goedheiligman zal een burka dragen in plaats van een tabberd, en de helft van de Pieten een keppeltje. Voor de gezelligheid spelen er live-bands, en je mag met je ouwe troep op straat gaan zitten. Een soort braderie. Hopen dat het mooier weer is dan op de laatste Koninginnedag.''

Ton luisterde al niet meer. Hij was bezig met het voeren van zijn jongste zoon. Op de placemat lagen klodders rode saus. Zijn vrouw zat ondertussen aan tafel de mascaravlekken boven haar ogen weg te vegen. ,,Maar woensdag kan ik dus niet'', zei Rosiri.

Toen ze even na twaalven het pand verliet en haar tas met schoolboeken in haar fietstas stopte, vond ze een envelop. `Mag ik je morgenavond zien? Zet het op m'n Hyve. Ton.' Rosiri schoot in de lach. Wat een sukkel was het eigenlijk. Al over de veertig en opeens helemaal hip doen met sms'en en hyven. Hij had een paar weken geleden ook al een msn-account aangemaakt. Ongelooflijk irritant waren mensen die er niet aan toe wilde geven dat ze geen achttien meer waren. Net als gangster-wannabe's of jonge debutantes die dachten dat ze groot schrijver waren. Ze zou Ton wel even laten weten dat ze hem morgen niet hoefde te ontmoeten. Misschien kon hij een veertigplus-hyve aanmaken voor hem en zijn leeftijdsgenoten.