Lionel Jospin meldt zich per boek

Hij noemt zich oud-politicus en het boek dat hij deze week uitbracht mag geen politiek programma heten. En zeker wil de socialistische oud-premier Lionel Jospin niet nog eens zo'n drama als in 2002 meemaken, toen hij in de eerste ronde van de presidentsverkiezingen lager scoorde dan extreem-rechts. Toch is het sinds deze week duidelijk: de ,,beroemdste gepensioneerde van de Franse politiek'' (Jospins epitethon ornans sinds 2002) tast zijn kansen af op een terugkeer aan het front. Op de vraag in een tv-interview of hij uitsluit in 2007 kandidaat te zijn voor de opvolging van Chirac, kreeg Jospin (68) geen `ja' over de lippen. Hij verried geclausuleerde ambitie: ,,Ik ben sinds 1995 altijd een oplossing geweest voor de Socialistische Partij. Ik wil nu geen probleem worden.''

Het is vrijwel onmogelijk deze uitspraak op dit moment niet als een aanbod te zien aan de hevig verdeelde Parti Socialiste (PS). Zeven socialisten hebben zich al gemeld om presidentskandidaat te worden, maar geen van hen geldt als natuurlijke leider.

Over drie weken moet een congres uitwijzen of de kampen bijeen blijven in één partij. PS-leider Hollande heeft al gezegd zich te kunnen voorstellen voor 2007 een beroep te doen op Jospin. Maar om daadwerkelijk de oplossing te worden voor de PS, moet Jospin eerst te horen krijgen dat hij niet langer óók een probleem is. Velen nemen het hem kwalijk dat hij nooit rekenschap heeft afgelegd van zijn nederlaag en abrupte vertrek in 2002. Zelfkritiek is nog steeds niet zijn forte, blijkt uit zijn boek, dat Jospin zelf aanprijst als de ,,onafhankelijke reflectie'' van een man die ,,niet vergeten is hoe moeilijk regeren is'', maar ,,er nog altijd naar streeft de orde der dingen te veranderen''. Op de omslag kijkt hij presidentieel de verte in, met op zijn voorhoofd een wel degelijk programmatische titel: Le monde comme je le vois.

Na lezing weet iedereen weer waar een regering-Jospin zou staan: ver van alles wat naar liberalisme riekt, dicht bij `andersglobalisten'. Hij keert zich tegen de ,,nieuwe aristocratie'' van topondernemers die hij verwijt offers te vragen zonder die zelf te brengen. Politieke macht moet ver reiken, als tegenwicht tegen de macht van de economie. En hij verafschuwt extreem-links, dat revolutie verkondigt maar niet wil regeren. Het boek blijkt in elk geval een goede springplank voor Jospin om oppositie te voeren tegen de regering-Villepin. Wie socialistisch presidentskandidaat wil worden, moet vanaf nu eerst de ex-leider overstemmen.