Hollands dagboek: Michiel van Hulten

Wie Michiel van Hulten (36), vice-voorzitter van een internationale progressieve denktank. Woont in Almere, heeft een vriendin.

Waarom Voert campagne om te worden gekozen tot partijvoorzitter van de PvdA. Kreeg tussendoor te maken met het overlijden van partijgenoten André van der Louw en Karin Adelmund.

Schrijft `Het beeld van een woest gekapte Karin, die met haar rode lakjas aan vrolijk door de gang dendert, zal mij vandaag niet meer loslaten.'

Woensdag 19 oktober

Post van de PvdA. Het stembiljet ligt in de bus. Vanaf vandaag tot het eind van de maand kunnen de leden van de PvdA zich uitspreken over de vraag wie Ruud Koole moet opvolgen als partijvoorzitter. Koole zal de geschiedenis ingaan als de laatste door het partijcongres gekozen voorzitter: vanaf nu zijn het de leden die zelf rechtstreeks hun keuze bepalen. De stembussen sluiten op maandag 31 oktober om middernacht.

Ik vertrek al vroeg naar Brussel, waar de PvdA-afdeling 's avonds een debat organiseert. Het gaat onder meer over het nieuwe Europa-rapport van de PvdA. Het is goed dat de partij afstapt van het federalistische blauwdruk-denken, maar een heldere visie over hoe het wel zou moeten ontbreekt. Ik pleit voor een benadering van onderop: laten we op alle niveaus van de samenleving in kaart brengen welke invloed Europa op ons leven heeft, en vervolgens nagaan hoe het anders en beter kan.

Donderdag

Jeroen Beekman, oud-medewerker van Dick Benschop en nu werkzaam bij Elias Communicatie, belt met het nieuws dat André van der Louw is overleden. Van der Louw geniet vooral bekendheid als oud-burgemeester van Rotterdam, maar van 1971 tot 1974 was hij ook partijvoorzitter van de PvdA. Voor een bericht op mijn website gebruik ik een citaat uit een interview dat in 1995 verscheen in De Groene Amsterdammer. Daarin pleit Van der Louw voor hernieuwd idealisme: `Het gaat erom dat men weer aanvaardt dat het onze opdracht is om de wereld beter te maken, om de wereld beter na te laten dan hij nu is.' Hij heeft het gelijk nog steeds aan zijn kant.

's Avonds in Meppel een van de door de partij georganiseerde debatten tussen de kandidaten. Het eerste was vorige week in Amersfoort. Ik deel de folders uit die Mirjam Storm van Leeuwen, een beginnend grafisch ontwerper, voor mij heeft gemaakt. De opkomst is behoorlijk, zo'n zeventig mensen. Ik heb mijn moeder meegenomen. Namens de PvdA was ze vijf jaar lid van Provinciale Staten in Flevoland. Op weg naar huis zegt ze dat ik het goed gedaan heb!

Vrijdag

Aan het begin van de middag chat ik op MSN met Kirsten Verdel, het geheime wapen van Peter van Heemst in zijn succesvolle campagne voor het PvdA-lijsttrekkerschap in Rotterdam. `Nee!!', lees ik opeens op mijn computerscherm. `Karin Adelmund is overleden!' Ik kan het eigenlijk niet geloven. Maar het schokkende nieuws wordt op teletekst bevestigd. Dinsdag kreeg ik nog een mailtje van Karin, nu is ze er niet meer. Ik bel direct met Souad Haouli. Souad was een van mijn medewerkers toen ik europarlementariër was, en sinds een paar jaar werkte ze ook voor Karin. Souad zit helemaal stuk. Ik probeer haar te troosten en hou me sterk, maar als ik ophang laat ook ik mijn tranen de vrije loop. Ik kende Karin uit de tijd dat we allebei voor de FNV werkten. Het beeld van een woest gekapte Karin, die met haar rode lakjas aan vrolijk door de gang dendert, zal mij vandaag niet meer loslaten.

Ik bel Ruud Koole om te vragen hoe het nu verder moet met de debatten. We zijn het er snel over eens dat de debatten in versoberde vorm door moeten gaan. Ik leg dit voorstel voor aan mijn medekandidaten, die ook akkoord gaan.

's Avonds meteen de proef op de som: een door de lokale PvdA en Jonge Socialisten georganiseerd debat in Utrecht. Vooraf eet ik Thais met Annemiek, mijn vriendin. Ze heeft weinig met politiek, coaching is haar vak, maar ze vindt het wel leuk om een keer mee te gaan. Ook mijn jongste zus Like is erbij.

Medekandidaat Anne Marie Hoogland pleit voor het opzetten van `regionale actiecentra'. Ik moet er niet aan denken! Weer een laag partijbureaucratie erbij. Ik zorg liever voor betere ondersteuning van het werk van de afdelingen.

Zaterdag

In Leeuwarden een ontmoeting met PvdA-leden in café Silbermann. Welgeteld één lid komt opdraven. Zij mag zich verheugen in de volle aandacht van de twee aanwezige kandidaten. Want Annemarie Goedmakers is er ook bij, samen met haar man Piet. Ik vertel Annemarie dat ik haar als tweede keus op mijn stembiljet heb ingevuld: ik heb tijdens de campagne gemerkt dat ze op een open, aardige manier politiek bedrijft. Bovendien heeft ze veel verstand van milieubeleid, een onderwerp dat de afgelopen jaren te weinig aandacht heeft gekregen.

In Groningen is het drukker, met zo'n 50 partijgenoten. Daar een discussie met Anne Marie Hoogland over de vraag met wie de PvdA na de volgende Tweede Kamerverkiezingen zou moeten samenwerken. Hoogland wil daar voor de verkiezingen niets over zeggen. Ik vind juist dat we open kaart moeten spelen. De kiezer wil weten wat er met zijn of haar stem gebeurt. De mogelijkheid van linkse samenwerking moet wel degelijk verkend worden: er is duidelijk behoefte aan een alternatief voor dit rechtse kabinet. Dat betekent niet dat de PvdA zich bij voorbaat moet vastleggen op samenwerking met SP en GroenLinks. Maar regeren met het rechts-conservatieve CDA van Balkenende en Donner is ook geen aantrekkelijke optie.

Op de terugweg eet ik in Zwolle bij de familie Breugem. Hans Nooter, voorzitter van de afdeling Zwolle, is erbij. Jan-Pieter, de oudste zoon van de Breugems, heeft het syndroom van Down, maar in de felheid waarmee hij zijn politieke standpunten vanavond verwoordt doet hij niet onder voor de overige aanwezigen. Vol vuur vertelt hij hoe hij ooit Hans Dijkstal heeft mogen interviewen voor de pilot van een tv-programma. Zelf stond Jan-Pieter ooit model voor het Kinderen voor kinderen-liedje `Mijn broertje is mongool'. Zijn jongere broer Jaap, die de VARA destijds aanschreef, maakt deel uit van mijn campagneteam.

Zondag

Aan het begin van de midddag Den Bosch, waar ik mijn uit Vught afkomstige campagneleider Pieter-Paul Slikker in het zonnetje zet en raadslid Saskia Duyves me het vuur na aan de schenen legt. Later met haar en een aantal andere leden van het vrouwennetwerk toch op de foto want, zeggen ze, `de ideale schoonzoon zal het toch wel weer worden!'

Door naar Tilburg, waar in Villa Fiësta het eerste `PvdArena' politiek café wordt gehouden. Ik spreek me uit tegen gedogen: burgers moeten weten waar ze aan toe zijn. Het schizofrene beleid ten aanzien van coffeeshops moet in mijn ogen worden vervangen door een legaal stelsel waarbij de overheid de productie reguleert en controleert. De aanpak die Gerd Leers in Maastricht voorstaat spreekt me aan.

Eenmaal thuis vind ik in mijn inbox een e-mail van Klaas de Vries, die het in 2002 tegen Wouter Bos opnam in de race om het partijleiderschap: `Michiel, ik heb net op je gestemd. De route is voor de komende jaren: meer macht voor de leden. Bij alle kandidaatstellingen!!' Mijn webmaster Joris Rijpma plaatst het bericht van Klaas op mijn website. Ik heb inmiddels tientallen steunbetuigingen uit het hele land ontvangen, maar deze is toch wel heel bijzonder.

Maandag

De post brengt de rouwkaart voor Karin. `Lieve, lieve Karin, het was je hart waarmee je alles deed.' De tranen springen me weer in de ogen. Beatrice Wiechmann van het partijbureau belt: het derde debat tussen de kandidaten, dinsdagavond in Roermond, gaat niet door. Jammer, maar ik ben blij met het vooruitzicht van een avondje thuis. Deze weken zijn inspirerend maar ook slopend.

Ik chat op MSN met Joke de Boer, die samen met Joris Kiestra helpt bij mijn campagne in Friesland. Joke is brugklas-mentor en vertelt dat ze ook vaak met haar leerlingen chat. Dit soort technieken moeten we in de PvdA ook veel meer gebruiken. Joke mailt een artikel uit de Leeuwarder Courant door: de lage opkomst van zaterdag is voorpagina-nieuws. Binnenin volgt nog een groot artikel dat wél over de inhoud gaat.

's Avonds in Goes een debat over de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Tweede Kamerlid Gerdi Verbeet houdt een helder en inspirerend betoog. Overal waar ik kom is de WMO onderwerp van gesprek. Het lijkt erop dat ook hier de meest kwetsbare groepen de rekening van het kabinetsbeleid gepresenteerd zullen krijgen.

Dinsdag

De herdenkingsbijeenkomst voor Karin Adelmund vindt plaats in kerk de Duif aan de Prinsengracht in Amsterdam. Folkert Catz, de partner van Karin voert het woord, en na hem een aantal vrienden en (oud-) collega's, waaronder Klaas de Vries, Felix Rottenberg en Wim Kok. Mathilde Santing en Huub van der Lubbe zingen prachtige liederen. Er wordt flink gehuild, voor de meesten is het nauwelijks te bevatten dat in één week tijd twee PvdA-kopstukken uit het leven zijn gerukt.

Het meest word ik geraakt word door de toespraken van Ieke van den Burg en Elma Jonas. Ieke zat met Karin in het FNV-federatiebestuur en is nu europarlementariër voor de PvdA. Zij noemt Karin de `heldin' van de vrouwen in de vakbeweging. Elma was ten tijde van Karins PvdA-voorzitterschap stagiaire op het partijbureau en daarna Karins voorlichter op het ministerie van OCW. Elma zet het beeld neer van een vrolijk, betrokken, bevlogen bestuurder. Ze vertelt anecdotes over Karin die altijd te laat komt. Niet omdat ze geen belangstelling heeft voor de volgende afspraak, maar omdat ze maar niet weg wil bij de vorige.

Woensdag 26 oktober

In het Parool lees ik dat Margreeth de Boer, oud-minister van VROM, haar stem `met volle overtuiging' op mij heeft uitgebracht. Dat stemt vrolijk.

Met de trein naar Den Haag, waar ik met Anne Marie Hoogland en Bart Tromp debatteer op Radio 1. Tromp begint te lachen als ik pleit voor een beknopt verkiezingsprogramma: `Dat roepen we al dertig jaar.' En deze voorzittersverkiezing vindt-ie `onzin'. Zoveel cynisme ben ik de afgelopen weken nog niet tegenkomen! Gelukkig reageren de meeste leden die ik spreek enthousiast.

Het laatste debat vindt plaats in Rotterdam. Deze keer zijn mijn vader en broer Wouter van de partij. Ocker van Munster, voorzitter van de afdeling Rotterdam, staat uitgebreid stil bij het overlijden van Van der Louw en Adelmund.

Na afloop belt Peter van Heemst. `Het gaat gaat beter met de PvdA, maar we zijn er nog lang niet', zegt hij. Peter steunt mijn kandidatuur. `Bruggen bouwen en houvast bieden' is zijn motto. Ik sluit me er graag bij aan: dat is de taak voor de PvdA de komende periode.