Dynamische dans van Brazilianen

Niet alleen de klassieke dans is heden ten dage volkomen geglobaliseerd, het geldt zo langzamerhand ook voor de moderne dans. Dat valt als eerste op na het zien van het Braziliaanse Balé da Cidade de So Paulo. Het gezelschap trad drie keer op in Amsterdam, en zal nu Den Haag aandoen. Met balletten van drie in Europa gewortelde choreografen bleek hoezeer de stijl van Kylián zich heeft genesteld in de genen van een jonge generatie makers. Niet om slaafs te kopiëren, maar als basis voor een expressieve, dynamische danstaal. De Brazilianen geven er door hun compacte fysieke bouw en temperament een eigen draai aan.

Het programma opende met Zona Mina-da van de Italiaan Mauro Bigonzetti. Een luchtig ballet met als thema de swingende, soms sentimentele rock'n'roll muziek van zangeres Mina, de Italiaanse Rita Valk. Als nostalgisch eerbetoon illustreert het ballet de muziek met virtuoos uitgewerkte jaren zestig rock'n'roll-dans. Het blijft echter een te brave aaneenschakeling van nummertjes.

Beter was Dualidade@br van de Iraanse choreograaf Gagik Ismailian. Deze danste lange tijd bij het Portugese Gulbenkian ballet en vond in de liederen van fado zangeres Amália Rodrigues inspiratie voor een ballet over onbereikbare liefde, melancholie, twijfel en smart. Hij vertaalde dit in duetten en trio's die krachtig zijn van beweging, maar te acrobatisch zijn uitgewerkt. Het atletisch vertoon van mannenkracht doet afbreuk aan de lyriek die uit de muziek spreekt. Een trio van twee dansers die een danseres als een bal opgooien en haar in stoeltjes weer opvangen is een regelrecht circusnummer. Ook weet Ismailian geen eenheid te smeden tussen de nummers, zodat de pakkende momenten die het ballet ook kent, beperkt blijven tot een enkele solo of duet.

Het beste werd voor het laatste bewaard. De in Nederland werkende Israëlier Itzik Galili had zich kennelijk voorgenomen alles uit deze dansers te halen wat er uit te halen viel. En dat is in The curved line uitstekend gelukt.

Grootste pluspunt is de live muziek van de Nederlandse slagwerkgroep Percossa. Behalve strakke en opzwepende ritmes brengt hun slagwerkcompositie ook momenten van ingehouden spanning of dreiging, wat de dans ruimte geeft. Daarbij beheerst Galili meesterlijk hoe je een veld met dertig dansers in banen moet leiden, via een uitgekiende belichting.

Galili geeft individuele dansers kans hun virtuositeit te tonen, maar bewaakt ook het geheel. Met Percossa blijft zijn ballet in een strak kader. Bij hem geen liefdesperikelen of nostalgie, maar pure danskunst, die recht doet aan de kwaliteit en de virtuoze stijl van deze enthousiasmerende jonge dansgroep.

Gezelschap: Balé da Cidade de So Paulo. Gezien: 25/10 in Muziektheater te Amsterdam. Herh. Lucent Danstheater, Den Haag 3-5/11. Inl.: 020-5518135 of www.gastprogrammering.nl of www.hollanddancefestival