Dylan is cowboy van de blues

Als onderdeel van zijn Never Ending Tour noemt Bob Dylan zijn meest recente optredens `Show and Concert'. Na concerten in Berlijn en Hannover eerder deze week gaf hij gisteravond met een vijfkoppige band een groots concert in een bijna uitverkocht Ahoy' in Rotterdam.

Dylan en show: het is een onverwachte combinatie. Toch is Bob Dylan als optredend artiest een doorgewinterde theaterman. Net als op de laatste cd Love and Theft droeg hij een witte cowboyhoed

en ging hij verder gekleed in

zwart, met zilverkleurige knopen; een stijlvolle cowboy uit Minnesota.

De pas op de BBC uitgezonden documentaire No Direction Home van Martin Scorcese benadrukte de grillige ongrijpbaarheid van Dylan. Dylan zei: ,,Ik had als kind altijd het idee een vreemdeling te zijn.'' Telkens is hij een ander. Zijn veelzijdige muzikaliteit accentueert dat idee.

Het theatrale aspect van zijn `concert en show' bereikte een hoogtepunt in het voortreffelijk gespeelde Tangled Up In Blue van het imposante werk Blood On The Tracks. De rode gordijnen achter het podium openden zich als echte theatergordijnen, waarachter een universum aan sterren te voorschijn kwam. De toehoorders kregen een visioen van ruimtelijke oneindigheid. Brandende aanstekers maakten het beeld compleet.

Dylans concerten zijn legendarisch om hun wisselvalligheid. Een keer, ook in Ahoy', zong hij nauwelijks, maar sprak de teksten voor zich uit. Nu klonk zijn stem juist opmerkelijk scherp, zodat nummers als Maggie's Farm, Lay Lady Lay, Tangled Up In Blue enLove Sick strak en ijzersterk klonken.

Dylan had er zin in. Hij lachte met de band, liet zich met de leadgitarist en bassist tot een swingende jamsessie verleiden en wierp af en toe een schuine blik naar het publiek. Opvallend veel toeschouwers waren gewapend met een verrekijker – alsof zich daar op het podium een bijzondere vogel ophield.

De onheilspellende versie van Love Sick met de obstinate gitaarakkoorden deed huiveren in het refrein: `I'm sick of love/ I'm sick of it/ I wish I never met you'. Tijdens Tangled Up In Blue bespeelde basgitarist Tony Garnier de contrabas, waardoor het lied een melodieuze lyriek kreeg.

Opvallend aan de optredens van Dylan, zeker als die zo geweldig zijn als gisteravond, is de tamelijk hechte, monotone structuur van de songs. Staand achter zijn keyboard zingt hij een of twee regels in de microfoon, leunt achterover, bespeelt de toetsen en buigt zich dan weer naar de microfoon om opnieuw een paar regels te zingen. Het is een verhalende vorm van popliederen zingen. Die monotonie onderscheidt een optreden van de elpee- of cd-opnamen.

Zowel Tangled Up In Blue als Ballad Of A Thin Man komen van de wat onbekende cd Real Live. Een live-optreden is Dylan kennelijk veel waard en dat bewees hij. Dylan en zijn bandleden maakten van het befaamde Stuck Inside Mobile With The Memphis Blues Again een fraai vertraagde, geladen versie. Bob Dylan ging frontaal voor het publiek staan en liet de mondharmonica over zijn lippen glijden. Wat hij doet is veel meer dan `blues again'. Maar de blues vormt wel het hart.

Concert: Bob Dylan and His Band in Show and Concert. Gehoord: 28/10 Ahoy', Rotterdam.