Een goede daad

Een kleine vierhonderd mannen en vrouwen maken de kijker op de website `Beautiful Agony' deelgenoot van hun orgasme. Maar bloot is er niet te zien.

Ze likt haar lippen. Ze bijt op haar lip. Haar mond blijft een beetje open staan, want er moet veel adem doorheen. Haar wangen worden iets rozer. Ze likt haar lippen. Ze bijt op haar lip. Ze slaat haar ogen neer. Haar neusvleugels trillen. Ze probeert te kijken, maar ze ziet niets meer. Ze likt haar lippen, ze bijt op haar lip. Ze geeft toe. Ze doet haar ogen dicht.

Ik kijk nog.

Hij likt zijn lippen. Hij fronst zijn wenkbrauwen. Hij is nog jong, maar je kunt al zien waar later de diepste rimpels zullen komen. Hij likt zijn lippen, hij bijt op zijn lip. In zijn rechterschouder trilt een spier. Zijn mond blijft open staan. Zijn ogen sluiten. Hij duwt zijn hoofd dieper het kussen in. Hij richt zich op, kijkt even om zich heen, alsof hij wil weten of alles nog is zoals het was. De ogen gaan weer dicht. Hij schreeuwt.

Ik steek een sigaret op.

391 gezichten staan er op de website, 782 ogen, 391 neuzen, 782 oren, 391 monden, ongeveer vijftig armen, een paar brillen, iets meer piercings, twee hanenkammen en 391 glimlachjes. Op de site staan de gezichten als postzegels naast elkaar, pagina na pagina, en ze verschillen van elkaar zoals gezichten dat nu eenmaal doen – grote neuzen, dunne lippen, pruimenmondjes, pretoogjes, wallen, sproeten, lichte huid, donkere huid, zachte wangen, snor, sik, een gelijkenis met acteur Rob Lowe, een adamsappel. Een Keith Richards. Toch heeft er wel enige selectie plaatsgevonden; een doorsnede van de bevolking is het niet. Kinderen en bejaarden komen er niet op voor, boven de veertig is zeldzaam, geverfd haar gewoon. Het zouden de pasfoto's van een studentenkaart kunnen zijn, voor een studierichting die door meer vrouwen dan mannen wordt gevolgd. Kunstgeschiedenis, of psychologie.

Beautiful Agony – de mooie pijn – is een site waarop men al deze gezichten tegen betaling kan zien bewegen. Klik en de pretoogjes gaan glimmen, de pruimenmondjes gaan open, de adamsappels gaan op en neer, Rob Lowe hijgt, Keith Richards kreunt. Mona Lisa glundert.

Ik zucht. Het bovenstaande lijkt misschien een preutse omweg om te vertellen dat je op beautifulagony.com mensen kunt zien masturberen. Iedereen kan een digitale video opsturen naar een postbus in Australië, en tegen betaling van 14,95 Amerikaanse dollar voor een maand, 99,95 voor een jaar en 495 voor het leven, kun je die bekijken. Op de site staat onder de pasfotootjes niet de namen van de inzenders, die blijven anoniem, wel het aantal minuten en megabytes dat hun hemelse pijn duurt. ,,Kennelijk hebben veel mensen wel een exhibitionistisch trekje'', zegt Lauren Olney, een van de oprichters van de site (zie kader).

Maar je zou de site zelf ook preuts kunnen noemen. Masturberen is op internet geen bijzonderheid. In het pornografisch universum van cyberspace is masturbatie slechts een van de voorkeuren die door een scala aan sites bediend worden, van sologirls- tot seememasturbate.com. Op die sites zijn het geslachtsdelen die de hoofdrol spelen. Op Beautiful Agony is nog geen tepel te zien.

Yes, yes, yes!

Ik kijk in de spiegel. Ogen, een mond, een neus, in deze spiegel vooral bekend van tanden poetsen en haren kammen. Zouden daar ook sites voor zijn? Door de kwantiteit gaat de erotiek verloren. Series leggen net zo goed de nadruk op wat algemeen is als op wat onderscheidt. De gemene deler overweldigt. De Engelse kunstenaar Tony Cragg bracht wel eens in één kleur gespoten afval samen in een museumzaal. Flessen, blikken, pakken, zakken, allemaal alleen nog maar blauw. Op deze Australische site gebeurt iets vergelijkbaars. Zwoele ogen, mopsneusjes, Jezus, de schreeuw van Munch; grimassen, gilletjes, yes, yes, yes! Allemaal mensen.

Toch giechel ik.

Eenvoudige handelingen als haren kammen of tanden poetsen worden in films meestal niet geveinsd. Als een actrice haar haren kamt, kamt ze haar haren; als ze een glas water drinkt, drinkt ze een glas water. Voor een orgasme geldt dat niet. Ook in het echt zijn die makkelijker te faken dan het drinken van een glas water, zoals iedereen die het niet al wist wel weten moest na de beroemde scène in When Harry Met Sally (1989) waarin Meg Ryan een orgasme imiteert in een druk restaurant. De orgasmes op Beautiful Agony zijn echt.

Ik gaap. Na Big Brother, voor het eerst uitgezonden in 1999, en alle varianten die daarop gevolgd zijn, is authenticiteit ook niet meer wat het geweest is. Op Beautiful Agony is het alsof echtheid het wisselgeld is voor het ontbreken van borsten, billen etcetera. Aanwezigheid van allebei is nog te veel gevraagd, of voor velen te veel van het goede. Ik wrijf in mijn ogen. Toch is het ook in dit geval de belofte van echtheid die opwinding veroorzaakt of in ieder geval interesse wekt. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat mensen naar gezichten van klaarkomende mensen zouden kijken als ze niet echt waren.

Klaarkomende vrouwen zijn er al genoeg te zien geweest in de gewone bioscoop, waar háár gezicht een soort pars pro toto voor de daad is geworden. Geveinsde orgasmes zijn dus bekend, misschien wel zo bekend dat er daardoor ook op dit gebied een vraag naar echtheid is ontstaan. Dat wil niet zeggen dat een project als Beautiful Agony voor de komst van het internet en de digitale camera onmogelijk was; het project is ook voorstelbaar met de gewone post en ouderwetse filmcamera's en projectors. Andy Warhol maakte in 1964 de film Blow Job, waarin 36 minuten lang het gezicht te zien is van een jongeman die buiten beeld gepijpt wordt. Naast zijn beroemde `fifteen minutes of fame' blijkt de grote Amerikaan dus ook op dit onderdeel van de moderne cultuur de pionier te zijn geweest. Volgens Warhol was seks ook een esthetische ervaring.

Het is de vraag of de geveinsde orgasmes veel verschillen van echte. Op Beautiful Agony lijkt het verschil niet groot. Wij hebben goede actrices. Of is er meer aan de hand? ,,Als we getuige zijn van een diepe emotie, wordt ons medegevoel zo sterk geprikkeld, dat nauwkeurige waarneming vergeten wordt of bijna onmogelijk wordt gemaakt; van welk feit ik vele vreemde bewijzen heb gevonden'', schreef Charles Darwin in 1872 in The Expression of the Emotions in Man and Animals, een boek waarin orgasmes overigens niet voorkomen. Maar deze passage lijkt wel op Beautiful Agony van toepassing. ,,Onze verbeelding is een andere en nog ernstiger bron van vergissingen; want als we door de aard der omstandigheden een bepaalde uitdrukking verwachten te zien, verbeelden we ons gemakkelijk de aanwezigheid daarvan.'' Het lijkt wel of de bedenker van de evolutietheorie hier al voor de uitvinding van de film een beschrijving geeft van het Kuleshov-effect, de naar de Russische regisseur Lev Kulesjov genoemde manier waarop mensen filmbeelden bekijken. Het gezicht van een acteur na een shot van een bord soep interpreteren kijkers als hongerig, na een plaatje van een baby is precies hetzelfde gezicht liefdevol.

Broodje kaas

Individuele variatie is er natuurlijk wel; ondanks de gemene deler van lipbijten, kreunen enzovoort. Sommigen woelen door hun haar, sommigen huilen, sommigen schreeuwen. Misschien waren de verschillen vroeger, voor de uitvinding van de film, nog groter. Toen waren er om zo te zeggen nog geen rolmodellen. Het eten van een broodje kaas is ook aan modes onderhevig. Met mes en vork, met je mond dicht. Het zou interessant zijn om na te gaan of orgasmes sinds 1989 steeds meer op dat uit When Harry Met Sally zijn gaan lijken. Actrices doen vaak actrices na. ,,Only steal from the best'', was het devies van Michael Caine.

Ik sper mijn ogen open. De verschillen tussen mannen en vrouwen zijn kleiner dan je misschien zou verwachten. Eigenlijk heb ik helemaal geen verschillen op hun gezichten kunnen ontdekken, al is er wel één significant onderscheid. Er zijn veel meer vrouwelijke orgasmes op de site te zien dan mannelijke. Het verschil is ongeveer omgekeerd evenredig met het geslacht van de bezoekers van de site; daar zijn volgens Lauren Olney de mannen in de meerderheid. ,,The look on her gorgeous face will make you blow your load'', schrijft iemand in het forum van de site, dat iets meer dan 1.100 leden geeft. Er zijn ook threads over de vraag of het ritmisch bewegen van de neusvleugels tot de gemene deler behoort en iemand vraagt zich af of hij de enige is die na een orgasme hard moet lachen.

Vrouwen lijken voor deelname vaak andere motieven te hebben dan mannen om te kijken. In de sectie `Overkill' komen vrouwen aan het woord die met hun orgasme een statement meestuurden. ,,It's your clitoris and it deserves respect'', zegt een wat oudere vrouw met rood stekeltjeshaar. ,,It's awesome.'' Het lijken wel de Vagina Monologen. Publiekelijk klaarkomen is geen seks meer, maar een goede daad.

Op de site lijkt een voorkeur te bestaan voor een zo `groot' mogelijk orgasme, hoe uitbundiger en hoe luidruchtig hoe beter. `Big, big, big', staat er soms als aanbeveling bij. De schaamte voorbij.

Ik frons mijn wenkbrauwen. Vooral over het bestaansrecht van vrouwelijke orgasmes doen nogal wat theorieën de ronde. Over die van mannen niet, die zijn nodig voor de voortplanting. Maar vrouwen hadden heus wel zonder gekund. De clitoris als blindedarm. Sommige vrouwen zijn er trots op dat zij een orgaan hebben dat geen andere functie heeft dan het verschaffen van genot. Biologen zijn eerder geneigd de clitoris als een raadsel te zien. Dingen zonder nut overleven de evolutie vaak niet. Volgens de Amerikaanse bioloog Stephen Jay Gould was de clitoris een consequentie van de manier waarop embryo's zich pas in een laat stadium tot man of vrouw ontwikkelen. De clitoris als mannelijke tepel. In een van de mooiste theorieën is het luidruchtige vrouwelijke orgasme een gevolg van seksuele selectie, net als de felle kleuren van vogels en het luide gekwaak van kikkers. Het vrouwelijk orgasme als pauwenstaart.

Flesje shampoo

Ik bloos. Kun je wel blozen als je alleen bent? Vroeger was masturberen een gevaarlijke bezigheid. Zelfs de cornflakes schijnen door dr. Kellogg te zijn uitgevonden om mannen ervan af te houden. Op Beautiful Agony is het eerder gezellig dan zondig, ondanks de ondertitel `facettes de la petite mort', de door Georges Bataille beroemd gemaakte Franse naam voor het hoogtepunt. In de nauwe frames op Beautiful Agony verschijnen af en toe dingen die het orgasme een huiselijk accent geven. Flesjes shampoo op de rand van het bad. Kussenslopen bedrukt met scheepjes. Een telefoon rinkelt en wordt soms ook opgenomen. ,,Hi, dad.''

Masturberen is gezond, lijkt een nieuw adagium. Volgens sommigen kun je er de wereldvrede zelfs dichterbij mee brengen. ,,War can wait, masturbate'' is een van de slogans op masturbateforpeace.com. En je valt er ook nog van af.

Ik zucht. Zo wordt seks, in ieder geval de solitaire variant, ontdaan van de glans van het verbodene. Nettere porno dan Beautiful Agony is nauwelijks denkbaar.

Ik kijk in de spiegel. Het computerscherm heeft ongeveer hetzelfde formaat. Een vierkant voor genot. Internet heeft misschien wel voor een masturbatie-explosie gezorgd. Volgens John Margolis in O: The Intimate History of the Orgasm is internetseks `the crack cocaine of sexual compulsivity'. Je kunt er van alles op bekijken – amateurs tieners hardcore live reality lesbian gay mature extreem, zoals een Nederlandse verzamelsite belooft. Thuis gebeurt er meestal maar één ding. De verzamelsite heet dan ook onverbloemd rukken.nl. ,,Remember to keep your keyboard clean. They're a bitch to sanitize'', luidt een tip op het forum van Beautiful Agony. Daar hoeven gebruikers noch deelnemers veel bloot te geven. Beiden blijven buiten schot.

Ik klik. Daar is nummer 100 weer. Ze zucht nauwelijks, haar mond gaat slechts een klein beetje open, ze sluit haar ogen niet, ze slaat ze neer. De zon schijnt, in haar slaapkamer en in mijn werkkamer. De laatste stralen van oktober. Het scherm straalt niet meer, maar weerspiegelt.