`Moetje' wijkt voor trip naar Tibet

Bij de NK judo is de titel van Dennis van der Geest komend weekeinde vacant. ,,Ik moet richting de Spelen zuinig zijn op mijn lichaam.''

Bij de Nederlandse kampioenschappen judo, overmorgen in Rotterdam, is zwaargewicht Dennis van der Geest (30) de grote afwezige. Al een decennium lang domineert Van der Geest zijn gewichtsklasse (boven 100 kilogram) bij NK's, maar na tien nationale titels op rij – waarmee hij Nederlands recordhouder is – ontbreekt hij dit jaar voor het eerst. ,,Het was een lastige beslissing om niet deel te nemen'', vertelt Van der Geest, die in september in Cairo de eerste wereldtitel in zijn tot dan toe al imposante loopbaan veroverde.

,,Ik zit in de eindfase van mijn topsportcarrière. Ik moet zuiniger zijn op mezelf en mijn piekmomenten kiezen. Ik stop niet met de grote kampioenschappen. Maar ik zat even niet te wachten op een NK. De laatste zes jaar had ik geen concurrentie. Ik heb bij NK's nooit mijn mooiste judo laten zien, omdat ik geen risico's hoef te nemen om het verschil te maken.'' Voor van der Geest, die ook op internationale podia al een ,,sloot aan medailles'' heeft gewonnen, valt weinig eer meer te behalen op nationaal niveau. ,,Moet ik mezelf na tien jaar nog bewijzen? Voor alle Nederlandse toppers zijn de NK een `moetje'. Ja, de titel in mijn klasse is vacant.''

Van der Geest vertrekt maandag naar Tibet voor opnamen voor het tv-programma Peking Express, waarin hij als gastheer de kijkers bijpraat over het land. ,,Ik heb net een programma in Hawaii gedaan en er lopen nog een paar aanbiedingen. Het leek me altijd al leuk iets met televisie te doen. Toen ik 21 was, was ik alleen met sport bezig. Maar ik ben nu dertig en heb al zoveel gewonnen. Op een gegeven moment ga je nadenken over wat je daarna gaat doen.''

Dat de welbespraakte Van der Geest zo gewild is bij tv-makers, is mede een uitvloeisel van zijn successen op de tatami. Na zijn bronzen plak bij de Olympische Spelen van Athene was de media-aandacht al overweldigend en had hij het ,,erg druk'' met dingen buiten het judo. ,,Na de WK in Cairo kwam er nog eens een hele bups overheen. Erg leuk allemaal, maar wel vermoeiend.'' Hoe het voelt om een bekende Nederlander te zijn? ,,Dat heeft de bekende voor- en nadelen. Gezellig een avondje uit eten met je vriendin is soms lastiger. Maar zonder het judo waren deze dingen niet op me af gekomen.''

Door zijn tv-optredens kreeg Van der Geest het verwijt dat hij zijn sport verwaarloosde, maar dat ontkent hij stellig. ,,Voor de WK dacht iedereen dat ik alleen maar met televisie bezig was. Goed, ik heb door een liesblessure aangepast moeten trainen en kon geen judotraining op de mat doen. Het was geen ideale voorbereiding, maar ik heb wel mijn uren gemaakt en me kapot getraind in het krachthonk. Bovendien heb ik tien jaar op het hoogste niveau gejudood en daarmee een basis gelegd'', zegt Van der Geest over de aanloop naar de WK.

Of de wereldtitel in de open klasse de mooiste prijs in zijn loopbaan was? ,,De Europese titel in 2000 was ook prachtig. Ik was toen oppermachtig. Het mooie van de wereldtitel was het onverwachte. Vooraf twijfelde ik nog over deelname aan de WK. Sportarts Peter Vergouwen had het me afgeraden. Maar niet meedoen is makkelijker dan afgaan. So be it, dacht ik, als ik was afgegaan en een bak stront over me heen had gehad'', wijst Van der Geest op de gebrekkige voorbereiding.

Na de vroegtijdige uitschakeling in zijn eigen gewichtsklasse raakte zijn broer Elco geblesseerd. Toen `knapte' er volgens Van der Geest iets. ,,De dagen voor de finale in de open klasse heb ik niet de leukste tijd van mijn leven beleefd'', zegt hij met gevoel voor understatement. Des te groter was de verrassing toen hij met een perfecte beenworp in de finale de Russische favoriet Tmenov vloerde: ippon, einde partij. ,,Na die ippon had ik even een leeg gevoel, een gevoel van ongeloof. Ik vroeg me af waar de logica in de sport was gebleven.''

Na de verloren finale bij de WK in Japan (2003) – ,,daar ben ik bestolen'' – heeft Van der Geest eindelijk de wereldtitel op zak. Het geeft hem een rustig gevoel. ,,Je krijgt geen twintig kansen om wereldkampioen te worden. Lekker als je dan al een wereldtitel hebt.'' Met een wereldtitel, twee Europese titels, olympisch brons, tien nationale titels en nog een vracht aan medailles bij internationale (titel)toernooien heeft Van der Geest een indrukwekkende erelijst. Zijn honger naar succes is nog niet gestild. ,,Op de EK volgend jaar wil ik goed presteren. Ik wil graag nog een Europese titel winnen. Dit jaar was ik er dicht bij.'' Ondanks een weinig ideale voorbereiding wegens dezelfde liesblessure veroverde hij brons.

Hoewel hij ,,fysiek goed in elkaar zit'' en zijn judocarrière nog niet voorbij is, baart de in april opgelopen kwetsuur Van der Geest zorgen. ,,Hopelijk is het geen chronische blessure.'' Vandaar dat hij het voorbarig vindt zich nu al uit te laten over deelname aan de Spelen van Peking (2008). ,,Misschien haal ik over een jaar mijn niveau niet meer, maar misschien ben ik over twee jaar nog wel goed genoeg. Ik moet richting de Spelen zuinig zijn op mijn lichaam en mijn momenten kiezen: EK, WK en misschien een paar A-toernooien om mezelf in vorm te judoën.'' Hoelang Van der Geest nog zal acteren op het hoogste niveau is dus onzeker. Aan zijn gedrevenheid en passie ligt het niet. ,,Ik heb nog steeds plezier in judo en mijn leven wordt er nog steeds door bepaald.'' De sport heeft hem als mens gevormd. ,,Ik heb leren omgaan met verlies en teleurstelling. Judo heeft me geleerd m'n doelen te bepalen en de weg daar naartoe te bewandelen. Ik zie de strijd op de mat als een metafoor voor het leven. Het is zo puur. Op de mat kun je je nergens meer achter verstoppen en leer je de belangrijkste basisemoties kennen, zoals angst. En iemand vastpakken en op de grond smijten vind ik het leukste wat er is.''