dEUS krijgt zaal met moeite mee

dEUS lijdt onder Murphy's Law. Of het personeel loopt weg, of het scheppen gaat moeizaam, of anders werkt de techniek wel tegen. Vorige week moest dEUS de hele Nederlandse tournee afzeggen omdat zanger Tom Barman zijn stem kwijt was. En dan, als Barman hersteld is en de groep in Paradiso staat, valt bij het intro van Theme From Turnpike de stroom uit.

Al was de storing dinsdagavond snel hersteld, zij bleek niet bevorderlijk voor de stemming. Het is bij dEUS altijd alsof er gevochten moet worden. Tegen de omstandigheden, tegen ongemak, maar vooral tegen zichzelf. Die spanning was vroeger ook te horen in de weerbarstige liedjes, die knokkend tot stand gekomen leken. Bij de nieuwe cd, Pocket Revolution, is dat anders. Het duurde zes jaar om hem te maken, en de nummers werden zo veellagig en vernuftig dat er geen sprake meer is van frictie. Eerder van kalme schoonheid en smaakvolle combinaties.

In België heeft dEUS een bijna goddelijke status. Het is dankzij dEUS dat België in de jaren negentig de status `muziekland' kreeg. dEUS, met succes tot in Engeland aan toe, was wegbereider voor Admiral Freebee, Zita Swoon en anderen. En ondanks breed uitgemeten interne strubbelingen hebben ze het overleefd. De concerten in België, ook in sporthallen, zijn in een paar uur uitverkocht.

In het stampvolle Paradiso stond de nieuwe bezetting: met gitarist Mauro Pawlowski, drummer Stéphane Misseghers en bassist Alan Gevaert. Ze zijn met zijn vijven, en omdat Klaas Janzoons achter zijn keyboard ook nog viool en sambabal beroert en er backingtracks meelopen, zijn de muzikale mogelijkheden zo goed als oneindig.

De muziek was zo doorwrocht als op de cd, en Barman had zijn ruwebolsterblankepit-stem paraat. Maar voor een twee uur durend concert zijn de nummers van dEUS niet allemaal sterk genoeg: nogal wat liedjes moesten het hier hebben van een wilde katharsis aan het eind. En met hoeveel trompetgeschal Pocket Revolution ook is ontvangen, onder de prachtige arrangementen schuilen maar een stuk of drie memorabele melodieën. De rest klinkt vooral goed. Dat dEUS de zaal moeilijk meekreeg, lag ook aan de opbouw; de uitschieters van Pocket Revolution (Bad Timing, 7 Days 7 Weeks) speelden ze aan het eind. De zaal kwam pas echt los in de laatste toegift: Suds & Soda, het strijdlied waar dEUS elf jaar geleden onze harten mee binnenmarcheerde.

Concert: dEUS. Gehoord: 25/10 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 27/10 Effenaar, Eindhoven; 28/2 Heineken Music Hall, Amsterdam.