Paarden, zwaarden en charme bij Zorro

Ik herinner het me nog uit 1998 en anderen wellicht ook nog uit de jaren vijftig (de beroemde Disney tv-serie), 1940 (Tyrone Power in een remake van The Mark of Zorro) of zelfs 1920 (Douglas Fairbanks in het origineel): het plezier van een goed gemaakte avonturenfilm over de Spaans-Amerikaanse Robin Hood, die met paard, zwaard en charme het onrecht bestrijdt en de vrouwen bemint.

In 1998 was Antonio Banderas voor het eerst Zorro in The Mask of Zorro, en in The Legend of Zorro bewijst hij opnieuw dat het moeilijk is een andere acteur in de rol voor te stellen, ook al wordt hij al wat ouder en schrijft de plot voor dat hij zich wil terugtrekken. Zijn geliefde wordt ook ditmaal gespeeld door Catherine Zeta-Jones, die weliswaar geen paard heeft, maar wel met een zwaard overweg kan, en met een corset.

Zorro heeft in dit deel geen leraar meer (in de vorige film memorabel gespeeld door Anthony Hopkins), maar wel een zoontje, dat wie weet, in het volgende deel de fakkel kan overnemen.

Net als in de vorige film is de regie weer van Martin Campbell, ook regisseur van James Bond, die begrijpt dat het ouderwetse genre vooral baat heeft bij een dosis goedmoedige ironie.

De plot betreft dit keer niet alleen de redding van heel Californië, maar ook van de Verenigde Staten en, het verbaast niet, de rest van de wereld. De grootste schurk is ditmaal Frans.

Het doet er allemaal niet toe, als het maar gelegenheid geeft tot zwaardgevechten, acrobatiek op smalle bruggen en Zorro met zijn paard op een rijdende trein kan springen. En dan nadert de trein een tunnel!

Het duurt allemaal wel veel te lang. Twee uur en vijf minuten actie, romantiek en humor, dat houdt deze Zorro niet meer vol.

The legend of Zorro. Regie: Matin Campbel. Met: Antonio Banderas, Catherine Zeta-Jones, Rufus Sewell, Adrian Alonso. In: 85 bioscopen.