`Het Nederlandse rechtssysteem trok mijn aandacht'

De meeste vluchtelingen kunnen in Nederland niet hun oude beroep oppakken. Een enkeling lukt het. Deel 5 van een serie. Van ambtenaar tot bollenplukker.

Naam: Moctari Tahirou (32)

Gevlucht vanuit en wanneer: Niger, 2002

Beroep daar: Juridisch medewerker

Beroep hier: bollensorteerder

Nadat de in Niger geboren Moctari Tahirou (32) een tijd als vrachtwagenmonteur en leraar had gewerkt, ging hij internationaal recht studeren. Twee jaar studeerde hij in Frankrijk. Daarna werd hij juridisch medewerker bij het ministerie van Buitenlandse Zaken in Niger. Tot hij werd opgepakt bij een demonstratie tegen de regering. Hij was een van de organisatoren van de demonstratie. Na dertien maanden wist hij uit de gevangenis te ontsnappen en vluchtte naar Nederland. ,,Tijdens mijn studie had ik alle rechtssystemen bestudeerd. Het Nederlandse trok het meest mijn aandacht.'' Daarbij, zegt hij, ,,bij Oranje zaten mijn favoriete spelers.''

Tahirou kwam in 2002 in Nederland aan als politiek vluchteling. Hij kreeg asiel en woont met zijn echtgenote die zich twee jaar terug weer bij hem voegde in het Friese Lemmer in een krappe, moderne eengezinswoning. Terwijl zijn vrouw een vriendin aan de keukentafel helpt met haar huiswerk Nederlands, zit Tahirou op de bank voor de televisie waarop Franse showprogramma's voorbijkomen. Hij zwaait naar de buren en zegt: ,,Toen ik hierheen kwam, had ik niet verwacht dat juist dit rechtssysteem zoveel moeilijkheden zou opleveren.''

De moeilijkheden hadden eerst vooral te maken met de verblijfsvergunning voor zijn vrouw. Het duurde lang voordat die geregeld was. ,,Een jaar lang zat ik haast elke avond aan de papieren'', vertelt Tahirou. Nu is het vooral het werk. Tahirou kreeg in 2003 een voorlopige verblijfsvergunning, april dit jaar een vaste. Tot die tijd kon hij alleen aan de slag als een werkgever daar een vergunning voor aanvroeg. Die vond hij desondanks, in de bollensector. Hij is bollensorteerder. ,,Zwaar werk'', aldus Tahirou. ,,Je tilt de hele dag kratten van 25 kilo op een oppervlakte van anderhalve vierkante meter.''

Dat het werk niet aansloot bij zijn opleiding, vond hij geen probleem. ,,Ik werk liever dan dat ik thuiszit en een uitkering ontvang.'' Hij zegt een goede band te hebben met zijn collega's en met zijn werkgever. Gister kwam die nog met zijn kinderen bij hem op de koffie, vertelt hij. Maar bij deze bollenboer kan hij maar zes maanden terecht. Nu heeft zijn werkgever voor een paar maanden een baan geregeld bij een andere boer, maar evengoed is hij dan nog een tijd werkloos. Bovendien verdient het niet goed in de bollen. 6 euro per uur krijgt Tahirou. Met soms twintig uur overwerken naast de veertig uur die hij al werkt, houdt hij netto zo'n 1.100 euro per maand over. ,,Soms heb ik maar 70 euro per maand over voor eten.''

En ander werk zoeken is niet makkelijk. Het beleid van het uitzendbureau komt als willekeurig op hem over. Toen Tahirou bij een visbedrijf was, hoorde hij dat ze mensen nodig hadden. Maar dat ging via het uitzendbureau. ,,Daar zeiden ze dat het niet zo was.'' Een dag later kregen kennissen van een vriend van hem wel werk bij het visbedrijf. Via het uitzendbureau. ,,Toen ik vroeg hoe het nou zat, hoorde ik dat ik niet goed genoeg Nederlands zou spreken. Maar die andere jongens verstaan haast niks.''

Beter betaald werk is nog lastiger. Zeker omdat zijn diploma's niet zijn erkend. Dat probeert hij al een paar jaar voor elkaar te krijgen. De gemeente wilde intussen wel een opleiding voor hem regelen, maar alleen als het om een lbo-opleiding ging. ,,Want dat was binnen twee jaar te doen. Ik heb ze gezegd dat ik al veel onderwijs heb gehad en een hbo ook in twee jaar zou redden, maar ze weigerden.'' Nu studeert hij zonder hulp aan de hbo in Leeuwarden voor leraar Frans. ,,Vaak blijf ik tot twee of drie uur 's ochtends studeren. Om half zes sta ik dan op om te gaan werken.''

Naast zijn werk deed hij vrijwilliggerswerk in een bejaardentehuis. Ook geeft hij juridisch advies aan mensen in het asielzoekerscentrum. ,,Ik ben vrienden met de buren en met veel mensen in Lemmer met wie ik ook naar de kerk ga, ook al ben ik moslim. Ik ben echt gemotiveerd, ik ken de taal. Maar ik zit tussen twee gevoelens in. Ik ben dankbaar dat ik hier ben ontvangen en dat Nederland me bescherming heeft gegeven. Maar soms zie ik geen toekomst.'' Zijn vrouw is in verwachting. ,,Hoe moet dat dan met geld?''

Dit is het vijfde deel van een serie. Volgende week: een activiteitenbegeleidster.