Earth

Een nog jonge Kurt Cobain, de gedoemde voortrekker van de grunge-scene uit Seattle, speelde in 1991 mee op het debuutalbum van Earth. Achteraf is de tweede plaat Earth 2 (1992) echter van veel groter belang. Destijds veelvuldig afgedaan als een slechte grap, blijken de langgerekte, uiterst suggestieve metaldrones van die plaat, drie stuks in vijf kwartier, anno 2005 van groot belang voor de alternatieve metal-scene. Vervormde gitaren kunnen meer dan dom hakken, zo bleek; je kunt er ook hypnotiserende effecten mee genereren.

Hex; Or Printing In The Infernal Method is een veel zachtzinniger plaat geworden. Gitarist Dylan Carlson en drummer Adrienne Davies leggen hier negen relatief korte, filmisch aandoende instrumentaaltjes neer, die eerder drijven op zwaar aangezet tokkelwerk dan op riffs uit de nalatenschap van Black Sabbath, zoals weleer. Het klinkt een beetje als Ry Cooders soundtrack voor Paris, Texas, maar dan uitgevoerd in het clubhuis van een metalminnende motorclub.

Maar Carlson is het vermogen om te schilderen met zijn snaren nog niet kwijt. Er schuilt een aangrijpend soort melancholie in deze muziek, die perfect past bij de foto's van een negentiende-eeuws Amerika in het cd-boekje.

Earth: Hex; Or Printing In The Infernal Method (Southern Lord, distr. Konkurrent)