Neobejaarde

Iedereen kent de types, maar ze zijn nog niet eerder beschreven. In de zevende aflevering van `In het wild' de `neobejaarde'.

Of je nu reclamespotjes bedenkt, tandpasta verkoopt of zelfhulpboeken schrijft, één ding moet je weten. Richt je op bejaarden. Bejaarden zijn hot. Bejaarden zijn rijk, ze hebben veel vrije tijd en bovendien zijn er heel veel van. Een vrij handige doelgroep dus.

We zijn allang voorbij de bejaarde met watergolf en kunstheup die je in de tram met haar handtas op je hoofd ramt als je niet meteen je zitplaats afstaat. Maar denk ook niet dat je de neobejaarde tegenkomt in glossy bejaardentijdschriften zoals Nu!, Plus en Tijd van je leven. Wie die bladen gelooft, denkt dat bejaarden glanzende zilveren lokken hebben, gezonde roze blosjes, en dat ze de hele dag Zwitserleven-achtig golfen, shoppen en geinige dingen doen met de kleinkinderen.

Misschien lopen er wel een paar van dit soort exemplaren rond, maar de echte neobejaarde zal beledigd zijn als je hem met het prototype uit Plus vergelijkt. Sterker nog, de neobejaarde zal boos worden als je hem überhaupt bejaard durft te noemen. De neobejaarde wíl helemaal geen tijdschriften en haarproducten en talkshows die richting hem gemarket zijn. Want de neobejaarde is na zijn veertigste opgehouden de jaren te tellen.

In mijn omgeving heb ik een aantal neobejaarden goed in de gaten gehouden, en ik ben erachter gekomen dat ze eigenlijk alles doen wat mensen van twintig en dertig ook doen. Niks geen aparte doelgroep. Zo ken ik een neobejaarde die helemaal in het internetdatingcircuit zit. Hij heeft gewoon zijn leeftijd een beetje aangepast – ,,anders klikken ze niet op mijn profiel'' – en een foto van, nou ja, enige tijd geleden op de site gezet.

Het enige dat hem onderscheidt van jongere internetdaters is dat hij op goeiiger plekken afspreekt. Dus niet in een café, maar in de restauratie van de Hema. Wel handig, want dan kun je je verschuilen achter een rek handdoeken als je date niet zo leuk is. Wat de neobejaarde overigens nooit zal doen, want hij is opgegroeid in de tijd dat er nog normen en waarden waren.

Dat zegt niet dat hij nooit vloekt. En dan niet het `potverdorie' dat mijn oma vroeger bezigde, maar gewoon `fukkie'. Echt waar, dit hoorde ik een neobejaarde enige tijd geleden zeggen. Zij heeft overigens een tatoeage van een libel op haar rug, wat ook heel neo is.

Een groot struikelblok voor de neo's zijn de kleinkinderen. Leuk, schattig, lief, dat zijn ze wel. Maar de kinderen van de neo hebben één ding niet begrepen: de neo heeft wel meer te doen dan de hele dag voor die kleuters te zorgen!

Hun kinderen – dertig, druk en toch te gierig om een crèche te betalen – komen met gladde praatjes bij ze aan: ,,Leuk mam, een vast zorgdagje per week, dan zie je Sterre lekker vaak!'' Ja, ho even, denkt de neo, wat als ik drie maanden naar India wil met mijn nieuwe minnaar? Of als ik gewoon een dagje geen zin heb?

Geen zin in de kleinkinderen is het grootste taboe van de wereld, maar de neo heeft zich daar overheen gezet, en komt met een duidelijke ik-boodschap: ,,Ik vind Sterre heel lief, maar ik heb geen zin om op vaste dagen voor haar te zorgen.'' Vele gezinnen zijn door dit revolutionaire gedrag uit elkaar gevallen. Maar ja, liever dat dan de rest van je levensdagen slijten als onbetaalde oppas, denkt de neo.

Heel soms wordt duidelijk dat de neobejaarde toch wel een klein beetje oud is. Zo rekenen vele neo's alle bedragen nog om naar guldens, om vervolgens uit te roepen: ,,Vijf gulden voor een kopje koffie!'' Ook moet de neo altijd zo heel nadrukkelijk melden dat hij Moderne Dingen kan. Als in: ,,Ik heb de hele ochtend lekker draadloos liggen internetten in bed!'' Of hij moet er juist een punt van maken dat hij geen typische bejaardenwensen heeft: ,,Nee, ik spáár geen zegels!''

Denk er dus aan: sta in tram of bus nooit op voor de neobejaarde. Beter nog: als zo'n fitte, hippe neo al een zitplaats heeft, vraag hem voor jou op te staan. Je zult hem er heel gelukkig mee maken.