Sproetenjagers en bruid in bloemenkleed

Galili Dance opent haar seizoen met twee nieuwe dansstukken van Itzik Galili. Dat mag bijzonder heten, want de artistiek leider werkt tegenwoordig ook vaak in het buitenland. Onlangs maakte hij bij het moderne Braziliaanse gezelschap Balé da Cidade de So Paulo The curved Line, een ballet voor dertig dansers dat binnenkort ook in Nederland te zien zal zijn, in het Amsterdamse Muziektheater en Haagse Lucent Theater.

Voor zijn eigen, tien dansers tellende, groep creëerde Galili twee sterk uiteenlopende stukken: The Freckle Hunters (De Sproetenjagers) is beeldend danstheater, Shaker Loops daarentegen is een dansante visualisatie van John Adams' beroemde muziekcompositie.

The Freckle Hunters opent met een imposante solo door Natasha Rodina. Alles is rond of ellipsvormig aan deze krachtige, compacte danseres die met zwiepende benen, roterende armen de ruimte rond haar lichaam transformeert tot een zinderende massa.

Na deze proloog betreden allerlei figuren het podium. Door hun aankleding, acrobatische toeren en mimiek doen ze denken aan commedia dell'arte figuren. Masahiro Yanagimoto lijkt het groteske broertje van de dromerige Pierrot. Een liefdesduet wordt naïef poëtisch uitgebeeld, vier ballerina's in koepelvormige tutu's belagen een Professor Prikkebeen-figuur met hoge hoed. Danseressen met trekharmonica-hoeden op worden door mannen als instrumenten bespeeld. Een slechts in een sluier van bloemen gehulde bruid wordt door een Lantarenman schaars belicht. Ze sluiten het spektakel op wonderschone wijze af.

The Freckle Hunters is speels, geestig, poëtisch en ook surrealistisch danstheater dat tevens geschikt lijkt voor kinderen. Alleen zijn de sketches slordig gemonteerd en dient een enkele zwakke scène slechts als opvulling.

Adams' stuwende, repetitieve Shaker Loops heeft al eerder choreografen geïnspireerd. Meestal bijten zij zich vast in de jachtige muziekdelen die geënt zijn op de Shakers; een Amerikaanse sekte die seksuele driften wil bedwingen door middel van een extatische schuddans. Galili daarentegen lijkt vooral geïnspireerd door de ijle delen die Shaker Loops ook kent.

De dans is mooi geënsceneerd in een wit bepoederd, leeg landschap, waarin tien uniforme, anonieme wezens vertoeven. De dansers zijn met witte tulle bedekt, inclusief het hoofd. In een minimalistisch patroon dansen ze met machinale precisie. Een enkeling springt op een uitschietende klank scherp de lucht in. Soms onderbreken ze gelijktijdig het gelid voor heftig schudden.

Een meditatief deel volgt, waarin duetten zich ontwikkelen, terwijl het danstempo gaandeweg wordt versneld. Met zwenkende armen dansen ze een ferme reidans, die soms openbreekt in slierten van drie of vier personen.

Het is een wonderbaarlijk dansritueel, dat evenwel niet de extatische kracht evenaart van de, op massieve klankgolven gebaseerde muziekcompositie. Galili's Shaker Loops blijft gevangen in een soort emotioneel vacuüm en blijft daardoor op afstand. Het is meer een mooi plaatje dan een overrompelende choreografie. Maar misschien kan dit beeld door een meer geconcentreerde uitvoering nog worden bijgesteld.

Voor dit programma heeft Galili zijn kwaliteiten als verteller en als pure dansmaker nadrukkelijk gescheiden. Dat is jammer, want zijn kracht ligt toch juist in de verbinding van beiden.

Gezelschap: Galili Dance. Programma: Membrane. 1. The Freckle Hunters. 2. Shaker Loops. Choreografie: Itzik Galili. Gezien: 22/10 Schouwburg Groningen. Tournee t/m 21/1. Inl. 050-579 94 41 of www.galilidance.com. Zie ook: hollanddancefestival.nl