Frans duo

Thierry Henry spreekt de Nederlandse naam met ontzag uit: Cruijff. De Franse spits die in Engeland bij Arsenal speelt, laat zelfs de puntjes op de `ij' klinken. Ja, zoals Cruijff en Olsen de penalty ooit namen, zo hadden Pires en hij het willen doen.

Onder toeziend oog van trainer Aad de Mos hadden Johan Cruijff en Jesper Olsen in 1982 twee weken op de `penalty in tweeën' geoefend. Het ging zo: Cruijff schoof de bal vanaf de stip opzij, Olsen kwam aansnellen, speelde terug op Cruijff die hem daarna voor het intikken had. Ze deden het tegen Helmond Sport en het lukte. De naam van de zielige keeper komt nog in iedere sportquiz voor. Otto Versfeld? Goed geantwoord.

Arsenal krijgt zaterdag tegen Manchester City in de tweede helft een penalty. Natuurlijk moet Henry die nemen, hij heeft net het doelpuntenrecord bij Arsenal overgenomen van Ian Wright: 186 keer raak. Maar Henry gunt de eer aan landgenoot Robert Pires. Hij schiet raak in de bovenhoek. Elf minuten later krijgt Arsenal weer een penalty. Weer gaat Pires achter de bal staan. Hij heeft nog nooit in zijn leven twee strafschoppen in één wedstrijd genomen.

De aanvaller legt de bal zorgvuldig op de stip. Hij gaat klaarstaan voor de aanloop. Daar is het fluitje van de scheidsrechter. Tot hier is Pires nog een onbezorgde jongen met een sympathiek boeventronie, gevierd bij de Arsenal-fans.

Hij loopt ijzig kalm naar voren, zet zijn linkervoet naast de bal. Pires is nog steeds Pires, de fantastische voetballer die tijdens rushes altijd een tikje stijf oogt maar desondanks razendsnel passeert.

De rechtervoet komt omhoog van het veld. Hoger en hoger trekt Pires zijn schoen op. Hij moet nu de bal toch eens gaan raken. Pires krijgt een zorgelijk gezicht. Sterker nog, het is Pires niet meer. Hij raakt met een paar noppen de bal. Alleen wie goed kijkt, ziet 'm een heel klein beetje naar links rollen. Iedereen op aarde weet wat een hele omwenteling is, behalve Pires.

Henry holt voorbij, Pires wil de bal nog een keer raken. Dat mag niet. Pires mag de penalty niet overnemen, hij krijgt zelfs een vrije trap tegen. Het gezicht van Henry is één groot vraagteken. Hun trainer Wenger zegt achteraf dat Pires en Henry de penalty op de training geoefend hadden. Maak dat de kat wijs!

Had Pires voor de wedstrijd nog maar even met Otto Versfeld gebeld. De oud-keeper van Helmond Sport moet nog iedere dag horen hoe Cruijff en Olsen hem omspeelden. Hij was de grote loser na de penalty in tweeën. Hij schijnt het niet erg te vinden. Maar Pires is geen onbeduidende keeper uit Helmond, hij is een Franse ster in Londen.

Henry piest na de wedstrijd van de slappe lach in zijn broek, Wenger druppelt een beetje na. De BBC herhaalt de mislukte penalty keer op keer. In de nachtuitzending hebben ze het beeld al zwart-wit gemaakt, de beroemde herkenningsmelodie van Laurel & Hardy klinkt. Pires is in geen velden of wegen te bekennen. Falen bij de `penalty in tweeën' is erger dan alle gemiste strafschoppen van Seedorf bij elkaar. Je bent voor het leven getekend. Het is Hilbert en de vogelpoep, het brilletje van Van Daele, Eddie the Eagle vlak na de landing op de skipiste. Pires krijgt het nog zwaar te verduren.

Eerlijk is eerlijk, dit is werk voor een perfect koppel. Voor een aangever en een afmaker. Cruijff en Olsen konden het. De Feyenoorders Bas Paauwe en Gerard Kuppen schijnen het in de oorlogsjaren ook gedaan te hebben, al bestaan daar geen beelden van.

Het duo `Henry et Pires'? Laat me niet lachen.