Rosiri (4): Rozenverkopers

Rosiri woont half bij haar moeder en half bij haar vader. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

,,Mam, dit maandverband lekt door. Je moet echt andere kopen.'' Rosiri gooide het vierkante plastic pakje naar haar moeder. ,,Aan merkloze troep heb ik niets tijdens mijn menstruatie.''

Caro zette haar boodschappentas neer en ving met haar linkerhand het damesverband van de Lidl. Met een bezweet rood hoofd haalde ze een inlegkruisje uit de verpakking. ,,Wat is hier mis mee?''

Caro had de hele dag gewerkt. Ze was moe en had het warm. Ze had geen zin in een zeurende dochter.

,,Papa haalt gewoon altijd Always. Dat is het beste. Hij koopt ook altijd twee pakken. Eén met en één zonder vleugels.''

Rosiri pakte een tennisbal van onder de kast en begon ermee tegen de muur te gooien.

,,Papa koopt ook altijd string maandverband. Dat heb jij nog nooit in huis gehaald.''

Caro legde de etenswaren op het aanrecht. Het was woensdag en dat betekende Aldi-dag. Ze moest een hoop uitpakken.

,,Zeg, anders ga jij toch gewoon bij je vader ongesteld zijn. Waar wacht je op als alles daar beter is.''

Rosiri stopte met het gooien van de bal en pakte haar moeder bij haar schouder. Terwijl ze haar indringend aankeek zei ze: ,,Niet alles is daar beter, papa heeft schuurpapier in de toilet hangen. Jij hebt tenminste iets zachts waarmee je je kunt afvegen.''

Caro schonk wijn in en zette de tv aan. ,,Ach Rosiri, hou op. Je moet toch oppassen vanavond? Moet je nog niet weg?''

Het was zes uur en ze had beloofd een keer extra te komen. Ton en Sarah moesten naar een bruiloftsfeestje. Ze zouden gaan varen op het IJ.

,,Maar papa heeft ook vochtig toiletpapier, en dat heb jij weer niet.'' Rosiri schoof haar Puma's aan en gaf haar moeder een vluchtige zoen. Uit de berging pakte ze haar fiets en verliet de Lutmastraat.

Ze voelde zich onrustig. Er moest iets spannends gebeuren, maar ze wist niet wat. Misschien kwam het omdat ze ongesteld was. Dan had ze altijd zin om te pesten. Ze begon zich aan alles en iedereen te ergeren. Vooral aan van die vieze Kebabzaken. Die moesten allemaal de stad uit. Ook het Damrak moest tijdens haar periode helemaal schoon geveegd. Al die lichtreclame bij vage kiosken. Hup Cohen, doe er wat aan! Zelfs verdwaalde toeristen moesten het ontgelden. Ze deed geen moeite op tijd te remmen als er een plotseling overstak. Ze ergerde zich aan MacBikes, Marokkanen en vooral aan van die Pakistaanse rozenverkopers. Wanneer er één met een roos voor haar neus stond te zwaaien terwijl ze met waanzinnige pijn in haar onderrug in een café zat, kon ze hem wel voor z'n smoel slaan.

Toen ze zestien was had ze plotseling een enorme interesse voor de politiek gevoeld. Ze hield kranten nauwkeurig bij en vormde haar eigen standpunten. Misschien had ze talent bij het voeren van debatten. Ze wist het niet. Maar tijdens de tijd van de maand dacht ze opeens overal anders over. Nu, twee jaar later vroeg ze zich nog steeds af of vrouwen wel geschikt waren om de politiek in te gaan. Als ze net als Rosiri bij het inbrengen van hun tampon riepen dat het vreemdelingenbeleid toch moest worden aangescherpt, terwijl ze anders met hart en ziel voor het algemeen pardon streden, kwam dat toch ongeloofwaardig over.

Voor het huis van Sarah en Ton stopte ze. Ze keek omhoog en zag een van de jongens voor het raam naar haar zwaaien. Ze was de tongzoen van Ton niet vergeten. Het was de eerste keer dat ze hem weer zou zien. Ze deed wat lipgloss op en belde aan.