Levende pin ups

Hoeveel trillend vrouwenvlees kan een heteroseksuele man verdragen? Veel, heel veel zelfs. Maar er zijn grenzen. Bij het zien van de duizendste videoclip waarin een hiphopper of arrenbie-zanger wordt omringd door legers bijna naakte, schuddende vrouwen begint de afstomping. Dan begint de man te merken dat zelfs de mooiste clipvrouwen hem onverschillig beginnen te laten. Bij de tweeduizendste clip slaat verveling om in medelijden. Natuurlijk weet elke kijker dat hiphopclips worden bevolkt door modellen en striptease-danseressen die krijgen betaald om zich massaal tegen zangers en rappers aan te schurken of zich eens flink op hun billen te laten petsen. Toch vraag je je na clip nummer 2.000 steeds vaker af: wat bezielt al die meisjes om hun prachtlijven aan te bieden aan die vaak onaantrekkelijke jongens?

Maar juist als het medelijden dreigt om te slaan in weerzin, verschijnt er een clip met mooie vrouwen die weer een beroep doen op alle zintuigen: Gold Digger van Kanye West, de Amerikaanse rapper die tijdens de nasleep van de orkaan Katrina bekend werd door de uitspraak dat `president Bush niet van zwarten houdt.' In Gold Digger keren de modellen terug naar waar ze ooit begonnen: de pin up-bladen. De clip bestaat voor een groot deel uit prachtig belichte meisjes die, gehuld in ouderwetsige corsetten, badpakken en jarretels, de covers van fictieve bladen als Ooh La La, Cutie Magazine, Vixen en Fresh sieren. Natuurlijk zijn het geen echte covers – de vrouwen bewegen – maar de combinatie van modellen in typische pin-up-poses en de steeds andere typografie van de bladtitels en de prijs van het blad (50 cent!) zijn schitterend. Het is alsof je weer als 14-jarig jongetje voor het eerst het blootblad De Lach in handen krijgt.

Gold Digger is ook om een andere reden bijzonder. De covers met pin-ups worden afgewisseld met beelden van acteur Jamie Foxx (die Ray Charles speelde in diens recente biopic en nu in Gold Digger een regel uit een Ray Charles-song zingt), Kanye West-protegé John Legend en natuurlijk vooral van Kanye West zelf. De laatste kijkt, heel vreemd, zelden rechtstreeks in de camera. Een groot deel van de tijd is zelfs alleen zijn achterhoofd te zien. Zo'n presentatie kenden we al van deprimerende Engelse gitaarbandjes, live op het podium, maar nog niet van hiphoppers.