Stevie Wonder

Als rapper Kanye West een cd maakt, houdt hij zich voor dat hij het moet opnemen tegen Stevie Wonder. Het is de vraag of de nieuwe cd van Wonder, A Time To Love, daarvoor ook geschikt is. Deze eerste cd van Wonder sinds tien jaar, heeft wel de ideeënrijkdom en melodische geramdheid die de soullegende vroeger ook bood. Wie gevoelig is voor Wonders zangerige stem en gevoelvolle ballades, kan genieten van trefzekere harmoniesprongen, eenrecordaantal stembuigingen, de kazoo-achige mondharmonica. Wonder heeft zich niet aangepast aan het eigentijdse arrenbie-model: bij hem geen pompeuze koorzang en eentonige instrumentaties. De muziek is juist welvend en vol. Bij de sterke melodieën is dat nauwelijks storend, zoals in Passionate Raindrops of How Will I Know (in samenzang met dochter Aisha Morris, dertig jaar geleden al te horen in Isn't She Lovely). En zeker ook in het funky So What The Fuss (met Prince op gitaar), neem je de radioruis op de koop toe. Maar het schort in andere nummers nogal eens aan de klank. De instrumentaties zijn verzorgd, maar dun (drums) en spinnig. Alsof de klanken onderling maar niet samen willen smelten. Zo'n manco zou je van Wonder niet verwachten.

Stevie Wonder. A Time To Love (Motown 602498621882)