Het is die jeugd van tegenwoordig

Hij had na zijn pensioen die Manchester-broek willen kopen. En Bata-schoenen. En theoretische natuurkunde studeren.

Maar tussen droom en daad stonden uitnodigingen voor een paar kapitale commissariaten. Zo werd Aad Jacobs na zijn vertrek als bestuursvoorzitter van ING voltijd commissaris. Toezicht houden op het directiebeleid en advies geven. Bij ING, bij voorheen Koninklijke Olie, nu Royal Dutch Shell, bij uitgever VNU, en nog zo wat.

Allemaal gedonder. Bij ING was er op aandeelhoudersvergaderingen al het gebruikelijke rumoer over de beloningen van de bestuurders. Op zijn laatste vergadering als bestuursvoorzitter had Jacobs nog de versobering van de optieregeling van hem en zijn collega's aangekondigd.

Eind 2002 begon het te broeien in de top van Koninklijke/Shell. In januari 2003 kwam de crisis naar buiten, die drie van de zes directeuren hun baan kostte. Onder druk van grote Amerikaanse en Britse beleggers gingen de Koninklijke en zijn kleinere Britse zuster, Shell Transport & Trading, een fusie aan. Nederland kreeg het hoofdkantoor, maar de bestuurlijke organisatie werd oer-Angelsaksisch.

Een van de leiders van deze Angelsaksische revolte was Eric Knight, van vermogensbeheerder Knight Vinke Asset Management, die gelieerd is aan onder meer het machtige Amerikaanse Calpers pensioenfonds. En wie heeft VNU-president-commissaris Jacobs tegenover zich als oppositieleider tegen de miljardenovername van de Amerikaanse informatiemakelaar IMS? Inderdaad, de koene Knight.

Sinds eind juni stookt Knight het vuurtje op. VNU moet andere dingen met zijn geld doen, die beleggers meer direct rendement opleveren. Knight claimt een groep boze beleggers met 40 procent van de VNU-aandelen achter zich te hebben. Woensdag hebben ze weer met VNU gepraat. VNU wil de zaak doorzetten.

Dat wordt een botsing. Bij Royal Dutch Shell ergerde Jacobs zich al aan de kortetermijndriften van de beleggers van tegenwoordig. In zijn tijd kocht je gewoon aandelen van goeie bedrijven, en als je analyse juist was werden ze vanzelf meer geld waard. En je had geduld. En je liet het leiden van die bedrijven over aan de managers die ervoor betaald werden.

Als het om botsingen met beleggers gaat, is Jacobs ervaringsdeskundige. Niet alleen wegens Royal Dutch. Neem de fusie van ING in 1991. De grote aandeelhouders vonden het niks, ING moest de voorwaarden verbeteren en zelfs toen gingen de beleggers maar mokkend akkoord. Na een tijdje kreeg de koers vleugels. En kon Jacobs zijn gelijk binnenhalen.