Zon

Op de werkelijk allerlaatste dag van deze schitterende nazomer zocht ik even een terrasje op. Het kon nog nét. De zon verwarmde ons met de finale krachtsinspanning van een stervende: nog één glimlach om de tragiek van het afscheid te verzachten.

Ik was niet de enige die op dit idee gekomen was. Overal streken blije mensen neer, in afwachting van de kelner, die het opeens veel te druk had gekregen. Vooral Amsterdamse kelners krijgen dan iets narrigs. Ja, hola, jullie begrijpen toch zeker wel dat ik niet alles tegelijk kan? Wie het niet bevalt, die dondert maar op.

Ik kwam niet erg ver in mijn krantje, omdat aan de tafeltjes ter weerszijden van mij drukke conversaties losbarstten. Als het interessante conversaties zijn, heb ik daar niets tegen.

Links van mij – tafeltje 1 zullen we maar zeggen – zaten twee oudere, decent geklede dames in druk gesprek verwikkeld met een jongere, uitbundige vrouw in een spijkerbroek en een truitje met diepe hals. Het ging over de verslavingen die het leven van de uitbundige vrouw drastisch verstoorden. ,,Ik weet niet hoe het komt, maar ik kan geen maat houden'', zei ze steeds in allerlei varianten. ,,Gelukkig geef ik niks om alcohol, maar met eten moet ik erg oppassen en ik heb bij perioden ook veel last van seksverslaving.''

Bijna tegelijkertijd hoorde ik een geblondeerde vrouw van een jaar of vijftig aan het tafeltje aan mijn rechterhand – tafeltje 2 dus – tegen een man zeggen: ,,Nee, ik ben een kleine eter. Ik kan niet veel op. Een tijdje geleden moest ik in een restaurant de helft teruggeven. Zegt die ober: `Was het niet goed?' Ik zeg: `Jawel, maar ik blief niet meer.' Voortaan krijg ik in die zaak gewoon halve porties.''

Tegen halve prijzen, wilde ik al vragen, maar ik mocht me er helaas niet mee bemoeien. Ik had daar trouwens ook geen tijd voor, want aan tafeltje 1 zei de uitbundige vrouw: ,,Mijn nieuwste verslaving is cola light. Dat gaat met liters tegelijk.''

Ik huilde inwendig, want ik besefte dat ik de details over de seksverslaving gemist had – het was niet meer bij te benen op dat terras, en ik word ook een dagje ouder.

Hoe spectaculair de bekentenissen van de verslaafde vrouw ook waren, ik mocht het andere gesprek niet laten glippen. Nu pas merkte ik dat het hier een kennismakingsgesprek betrof tussen een gescheiden vrouw (,,Ik heb de kinderen zelf onderhouden, ik wilde niks van 'm aannemen'') en een man die zich met veel `jaja's' zo lang mogelijk op de vlakte hield. Ze droegen beiden een zonnebril, hoewel je je in zo'n gesprek toch juist voor de gloed van de ander zou moeten openstellen.

Kennismaken is keihard werken, het is examen afleggen op het hoogste niveau, vooral als je iets in de ander ziet. Die vrouw vocht voor wat ze waard was, ze bestreek in vogelvlucht haar hele leven, maar het maakte te weinig bij hém los, hij bleef maar in zijn `jaja's' hangen.

,,Ik zit ook nog in een enorme gokverslaving'', hoorde ik de uitbundige vrouw van tafeltje 1 zeggen.

De zon bleef edelmoedig doorschijnen, alsof ze besefte hoezeer we haar nodig hadden.