Aurelia Saxofoonkwartet

Over de bezetting van Bachs Kunst der Fuge, BWV 1080, zijn musicologen het tot vandaag niet eens. Is het een werk voor toetseninstrument? Voor elke willekeurige bezetting? Of zelfs een zuiver theoretische constructie met educatieve bedoelingen? Musici hoeven hier niet van wakker te liggen; hun belangrijkste taak is misschien wel om zulke discussies irrelevant te maken. Het Aurelia Saxofoonkwartet doet dat met verve op Fuge in C of Dog. De Kunst der Fuge, zo laten zij horen, is in de eerste plaats structuur; een structuur die overeind blijft op ieder instrument. Homogeen en liefdevol, haast verlíefd, klinkt het kwartet in de fuga's en canons van Bachs – laatste – meesterwerk. Op een tweede cd reflecteren vijftien hedendaagse componisten over de betekenis van Bach. Hier klinken composities die ondubbelzinnig voor saxofoonkwartet zijn gecomponeerd, en waarin de Kunst der Fuge doorklinkt in citaten, karakteristieke bewegingen en technieken. Een sterk voorbeeld is de titelcompositie Fugue in C of Dog van Dimitri Nicolau (1946), waarin Bachs basisthema in geëxtrapoleerde vorm opduikt. Theodor Burkali (1975) tropeert hetzelfde thema in zijn Ensemobile II: hij voegt noten tússen die van het thema, dat als zodanig echter wel herkenbaar blijft. Ook de andere composities, veel van Nederlandse componisten, zijn stuk voor stuk de moeite waard, vaak pittig en swingend. Het kwartet speelt ook hier voortreffelijk en maakt de dubbel-cd zo tot een voorbeeldig eigentijds eerbetoon aan Bach.

Aurelia Saxofoonkwartet. Fugue in C of Dog. (Challenge 72148)