Chet Baker

,,Chet Baker had de speciale gave om vanuit een soort eenvoud de muziek te laten zweven. De eerste keer dat ik hem hoorde zingen, dacht ik dat ik een vrouw hoorde. Zo zacht en gevoelig klonk het. Qua stemgeluid is dat misschien makkelijk te benaderen, maar de subtiliteit erin blijft moeilijk te vangen. Juist omdat zijn zinnen geen extreme vorm hebben. Zijn stem is net zo melancholiek als zijn trompet. Het zijn voornamelijk zijn timing, de precieze plaatsing van noten en mooie lijnen waarom ik hem een bijzondere uitvoerder vind.''

Lyrische jazzimprovisaties zijn de specialiteit van jazz-zangeres Fay Claassen (1969, Nijmegen). Ze kan haar heldere stem laten versmelten met instrumenten of helemaal los gaan in vrije jazzsolo's. Fay Claassen Sings Two Portraits of Chet Baker is haar eerbetoon aan de legendarische trompettist en zanger Chet Baker, die in 1988 overleed door een val uit een Amsterdams hotelraam. De eerste cd bevat repertoire van het pianoloze Gerry Mulligan Quartet uit de jaren vijftig, toen Baker één van de sterren was. Claassen vervult met vocale improvisaties de rol van trompet, met baritonsaxofonist Jan Menu in de rol van Mulligan. Op de andere cd zingt zij een selectie uit Baker's vocale oeuvre.

,,In '98 werd ik, na een memorial-concert voor Chet Baker, benaderd door de Stichting Jazz Impuls. Of ik een album gewijd aan Chet wilde opnemen. Ik vond dat fantastisch, maar was daarvoor nog niet klaar. Hoewel ik altijd heb gevoeld dat mijn muzikale identiteit veel met zijn muziek te maken heeft, had ik me nog waar te maken als zangeres. En ik zat bovendien niet te wachten op de kwalificatie `vrouwelijke Chet Baker'. Nu, na diverse eigen cd's, merk ik dat ik in jazz vrijheid ervaar die ik voorheen nog niet zag. Ik voel me veel rijper.

,,Iedereen op deze cd heeft `iets' met Chet. Topmusici als bassist Hein van de Geyn en drummer John Engels speelden vroeger bij hem in de band. De rest heeft ook iets ondefinieerbaars met zijn muziek. Er is met elkaar gewerkt in een Chet-sfeer, zonder er heldenverering van te maken. Doordat Hein en John hem persoonlijk kenden, wisten zij bij de opnames goed de grens te bewaken. Dat we niet te krampachtig ons best deden. Zij waren het overigens ook die snel geraakt waren als we juist érg dichtbij Chet kwamen in de muziek. Gelukkig is de muzikale achtergrond van ieder zo rijk dat het niet te sentimenteel werd.

,,Op de eerste cd staan puur instrumentale nummers. Daarin beweeg ik me als een instrument door de noten. Ik vocaliseer een trompetlijn als tegenpool van de baritonsax, zonder nou echt solo's van Chet te imiteren. Ik interpreteer alleen op zijn wijze. Geen scats of wilde uithalen. Dat kan hier niet. Alle tonen blijven binnen de sfeer van het stuk. Mijn grote angst was te ouderwets te klinken. Laten we vooral in het nú staan, riep ik aldoor, vandaar dat we hier en daar wat moderniseerd hebben. Het was lastig zoeken naar eigenheid, terwijl we juist ook probeerden de authenticiteit van Mulligans nummers te bewaren.

,,Soms vroeg ik me af wat het voor zin heeft om een zoveelste Chet-project te brengen. Maar ga maar na, er zijn oneindig veel hommages aan Cole Porter, George Gershwin en nu Ray Charles. De variaties en interpretaties houden het interessant. En dat Chet Baker dit jaar vijfenzeventig zou zijn geworden geeft het project alleen maar extra bestaansrecht.''

Presentatie Fay Claassen Sings Two Portraits of Chet Baker (Jazz 'n Pulz BMCD 484): 19/10 Vredenburg Utrecht. Concerten: 16/11 Concertgebouw Amsterdam; 8/11 De Doelen Rotterdam. Voor info over data theatertournee zie: www.jazzimpuls.nl