Bij Conny Janssen is machtsspel lief

Bij de woorden macht en competitie denk je al snel aan vijandelijk ellebogenwerk of een verbeten strijd. Als thema voor een dansvoorstelling verwacht je dan ook halfvechtende dansers. Soms blijkt macht echter ongevaarlijk: de Rotterdamse choreografe Conny Janssen (1958) onderzocht in haar nieuwste werk Rebound de grenzen tussen macht en kameraadschap, competitie en mededogen en de uitkomst is dat zes mannelijke dansers elkaar vooral aaiend en voorzichtig te lijf gaan.

In een mooi maagdelijk wit, gecapitonneerd decor van Thomas Rupert – drie wanden met ramen, planken en een uitschuifbare trampoline – komen de dansers op en gaan ze af om hun vriendschappen gestalte te geven. Soms dansen ze een duet, soms bewegen ze met z'n zessen tegelijk in wat af en toe een benauwde ruimte lijkt. Ze zonderen zich om de beurt even af om er even niet bij horen. Danser Konrad Szymanski raakte tijdens de repetitieperiode zelfs zozeer geblesseerd dat hij gedwongen werd met een mitella om bijna stil te staan als een opzichter of vreemdeling. Deze toevalstreffer blijkt een gouden `vondst' die Conny Janssen ten volle benut omdat het Rebound net wat meer reliëf geeft dan zes mooi bewegende mannen in een harmonieuze vriendschap.

De zoetgevooisde Franse chansons, de lome new age synthesizerklanken met walvistonen en de onschuldige machtsspelletjes tussen de dansers, zorgen ervoor dat Rebound toch vooral een warm bad is. Janssen tovert weer met prachtige choreografische formaties en het licht van Remko van Wely is weldadig scherp en effectief. De dansers zijn ijzersterk maar vechten hun kameraadschap niet op het scherp van de snede uit. Ze duwen wel wat of trekken elkaar naar de grond, maar ze doen dit vol liefde en zachtaardige vriendschappelijkheid.

Zat het leven zo maar in elkaar, een kinderspel waarin de realiteit buiten de deur wordt gehouden: net doen alsof er gevochten wordt, doen alsof het leven hard is en bewegen alsof macht pijn kan doen. Conny Janssen laat conflicten zien die geen conflicten zijn. De vrienden hebben geen ruzie maar plagen slechts. Zoals in de scène waarin een jurk een meisje symboliseert. Net wanneer de jaloezie lijkt toe te slaan wordt de jurk opzij gelegd. Drama vermeden. Het fysieke trekken en plukken op de trampoline is esthetisch en visueel aantrekkelijk. Zonder dat er een blauwe plek aan te pas komt.

Janssens visie op haar mannen is edel en nobel maar op toneel wil je contrast en confrontatie, iets moois is alleen maar mooi bij de gratie van zijn tegendeel. Janssen maakt vaker warmbadige voorstellingen en Rebound is er daar ook weer een van. Helaas zijn alleen schoonheid en liefde niet genoeg in het (toneel)leven. Daar moet het toch een beetje gevaarlijk zijn.

Conny Janssen Danst: Rebound. Choreografie: Conny Janssen. Gezien 15/10 Isala Theater Cappelle a/d IJssel. Tournee t/m 14/12. Inl: (010)4529912 of www.connyjanssendanst.nl