Versnelde asielprocedures nauwelijks toepasbaar

Ik heb met verbazing kennisgenomen van het door de heer Van Krieken, voormalig medewerker van de UNHCR, voor Opinie & Debat geschreven commentaar op de roman van Matsier, die betrekking heeft op de AC-asielprocedure, waarbij binnen 48 uur beslist wordt over de rechtmatigheid van een asielzoekersaanvraag.

Hoewel ik zijn mening deel, dat de AC-procedure als zodanig niet onrechtmatig is, deel ik zijn conclusie genendele dat in veel gevallen een asielaanvraag binnen 48 uur toetsbaar is.

De AC-procedure werd in 1994 als versnelde asielprocedure in het leven geroepen om ostentatief frauduleuze gevallen versneld af te wijzen. Hoewel deze procedure werkbaar is in apert frauduleuze gevallen, wordt er tegenwoordig bij meer dan 60 procent van de asielaanvragen gebruik van gemaakt. Met name bij uit oorlogsgebieden afkomstige asielzoekers is het evident dat wegens de doorgaans chaotische situatie en het traag of nauwelijks functionerende bestuursapparaat in het land van herkomst een uitgebreider onderzoek in de reguliere asielprocedure vereist is.

Wanneer dan toch sprake is van uitzetting van een asielzoeker, loopt Nederland het risico zich schuldig te maken aan de schending van het refoulementsverbod, wat impliceert het terugsturen van asielzoekers naar een mensonwaardige situatie.

Terecht hebben dan ook Amnesty International en Human Rights Watch in uitgebreide rapportages ernstige kritiek geuit op de toepassing van de AC-procedures. Het verdient derhalve aanbeveling, deze procedure slechts in een zeer beperkt aantal, makkelijk te controleren frauduleuze gevallen toe te passen.