Uitstel 2

De reactie van de heer van Stiphout op de column van Leo Prick over het principe van de `uitgestelde beloning' kon niet komischer zijn en vormt een treffende illustratie van het gelijk van Prick (W&O 8 okt.). Het voorbeeld van van Stiphout (zijn neefje leren schaken) is wel hoogst ongelukkig gekozen.

Zelf ben ik geen groot schaker; ik heb ontzag voor de mensen die het wèl kunnen, maar als er nou toch iets eenvoudig is, dan is het wel de spelregels van schaken leren. Nu ken ik de leeftijd van dat neefje niet, maar de regels van schaken zijn heus niet moeilijker dan die van bijvoorbeeld monopoly. Elk kind leert dat toch in een half uur (net zoals de regels van verreweg de meeste andere spelletjes)? Het verschil is misschien, dat bij andere spelletjes een minimale leeftijd wordt aanbevolen.

Wellicht is mijnheer van Stiphout al in de wieg begonnen, zoals sommige ouders tegenwoordig zeer vroeg met zwemles voor hun kroost beginnen. Ik denk echter dat het neefje van van Stiphout veel slimmer is dan zijn oom suggereert. Zo niet, dan zal hij waarschijnlijk ook heel gelukkig zijn als hij riddertje mag spelen met twee lopers, een paard en een toren.

Aan de argumentatie van Prick, dat je moet willen investeren om iets te leren dat de moeite waard is, doet dit niets af. Het is veelzeggend dat iemand de simpele regels van een spelletje al betitelt als `droge theorie'. Aan serieuze theorieën zal zo iemand zijn hele leven nooit toekomen.