Supergrass: Road To Rouen

Geen verwijzing naar het Road To Ruin-album van de Ramones, want het vijfde Supergrass-album Road To Rouen bevat praktisch geen recht vooruit gespeelde drie-akkoordenrock meer. Na een Best Of-cd ter ere van het tienjarig bestaan slaat Supergrass verrassende nieuwe wegen in met een in Frankrijk opgenomen album dat bijna nergens meer lijkt op de directe rocksongs waarmee ze bekend werden. De elektrische gitaar moet in veel gevallen wijken voor een losjes bespeelde rammelpiano en de galmende zangmelodieën geven het 35 minuten korte geheel een informeel sfeertje, dat in de beste gevallen doet denken aan de Witte Dubbelelpee van The Beatles. Soms zijn de nummers onaf en een beetje flauw, zoals de kozakkenfolk van `Coffee in the pot'. Op andere momenten stijgt de groep boven zichzelf uit, met name in het achtereenvolgens aan The Moody Blues, Smashing Pumpkins en Flaming Lips herinnerende `Roxy'. Nog maar sporadisch komt het onbevangen Britrockbandje van de eerste hit `Allright' om de hoek kijken. Een dappere, niet geheel gelukte zet.

(Parlophone/EMI) ***--