Rosiri (3): Kringgesprek

Rosiri woont half bij haar moeder en half bij haar vader. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Het was tijd voor tochthonden. Halverwege oktober, wanneer de wind voelbaar onder de raamkozijnen blies, werden de pluche beesten uit de kast tevoorschijn gehaald. Rosiri mocht ze op de vensterbank draperen. Zo kwam er geen kou in huis en kon de verwarming een graadje lager. Milieuvriendelijk, maar eigenlijk vond ze al die gekleurde knuffels tegen de ramen er niet uitzien.

's Middags hadden ze een gesprek gehad over het kind van Naomi. Het jongetje van zeven wilde een eigen kamer in het huis van Hidde, maar daarvoor moest de studeerkamer van zijn stiefvader worden opgeofferd. Een soort kelder waar een computer en een paar boeken over de Kelten stonden. Een kamer die Hidde aan gasten liet zien waar hij tegen opkeek. Hij was omslagontwerper voor literaire boeken, maar hij tikte zelf ook wel eens een fictief verhaal in deze kamer.

Hidde had als een penningmeester een lijstje gemaakt met punten die moesten worden besproken. Wat moest er veranderen om leefbaar met elkaar samen te wonen? Wat kon iedereen doen? Op een ander blad stonden vier kolommen met de namen van zijn vriendin, Rosiri en haar broertje Otis. ,,Wat wil ik en wat kan ik?'', las hij hardop voor. Hij nam een kat op schoot en stak van wal. ,,Naar aanleiding van een aantal zaken hebben we besloten dat het hier anders moet. Naomi raadde me aan om een soort kringgesprek te houden. Zoals zij ook op haar werk doet met tienermoeders. Hoofdissue is of haar zoon een eigen kamer bij ons mag krijgen. Zoals jullie weten vind ik het vreselijk om m'n studeerkamer te moeten missen, maar ik heb het ervoor over. Als die jongen het fijn vindt om hier z'n eigen stek te hebben, dan kunnen we hem dat niet weigeren.''

Naomi keek met een grote glimlach naar zijn handen die zenuwachtig de kat aaiden. Ze was blij dat ze eindelijk haar zin had gekregen. ,,Ook van jullie verwacht ik dat jullie aardig zijn, zelfs als hij af en toe erg druk is.'' Hidde schraapte zijn keel. ,,Zo zie je, als je iets voor elkaar doet, krijg je er iets voor terug.'' En hij pakte de hand van z'n vriendin.

Nu was het de beurt van Rosiri om op te schrijven wat er anders moest in huis. ,,Ik wil dat je ander wc-papier koopt, pap. Dat wat er nu hangt is net schuurpapier. Mama heeft veel zachtere.''

De tuindeur klapte open en een aantal herfstbladeren woei naar binnen. ,,Goed'', zei Hidde, ,,dan koop ik voortaan andere, en dan leg ik dat schuurpapier wel in de kattenbak.'' Hij liet de staart van het beestje op z'n schoot door z'n vingers glijden. Naomi kneep hem in z'n arm. ,,Toch zijn het juist dat soort dingen waar je op moet bezuinigen lief.''

Rosiri keek naar haar vader die zich altijd zo makkelijk door z'n vriendin liet ompraten. Ook nu bleek weer dat hij eigenlijk niks over het toiletpapier te vertellen had. Naomi had sinds een paar maanden de regie van het huishouden overgenomen. Haar wil was wet. En dat betekende alleen nog maar chips en vruchtensappen van b-merken.

Rosiri legde de laatste tochthond aan de onderkant van de buitendeur. Het kon haar eigenlijk niks schelen of haar wensen zouden worden ingewilligd na het kringgesprek. Ze zou elke maandag en donderdag haar eigen rol mee nemen naar haar vader.