Politicus

Gearrangeerde huwelijken deugen niet. Dat Johan Cruijff en Rita Verdonk in het stadion naast elkaar zaten, deugt ook niet. In het stadion gaat het om de wedstrijd, niet om politiek-incestueuze bewegingen. Niet om skyboxmoraal in de regie van een a-moraliteit als de KNVB. Zwendel dus.

Zouden ze elkaar getutoyeerd hebben, Johan en Rita? Werd het een geanimeerd gesprek of vielen er lange stiltes? Gelukkig moest de minister niet uit haar stoel om te juichen – de wedstrijd eindigde doelpuntloos. Cruijff had haar anders zeker overeind geholpen, zo galant is hij wel.

Wat doet zo'n Rita Verdonk op een woensdagavond in de Arena? Zou ze niet beter naar een leuke film gaan van Pedro Almodóvar? Ze ziet er altijd zo cultureel verloederd uit. Nooit eens een mooie zin in de mond. Meestal de klank van metaal op metaal. Nu ze zo ostentatief naast Cruijff werd gesignaleerd, kan ze haar standpunt in de affaire-Kalou al helemaal niet meer wijzigen. Wat Bos en Nawijn niet wordt gegund, kan niet toegeworpen worden aan een geëmigreerde onderdaan zonder parlementaire status. Straks gaat Jantje Smit over de politie en gaat Georgina Verbaan over kinderopvang. We zijn tenslotte een land zonder leiders.

Ik erger me aan bewindslieden die zich komen inschurken bij sporthelden. Nog steeds zie ik staatssecretaris Dees in 1988 op de tribune staan dansen. Een paljas met buikloop die zichzelf aansprak met excellentie. Dodelijk voor de natie.

Ook gênant: de talloze keren dat Dries van Agt in de nek van Joop Zoetemelk hing te hijgen. En altijd op het verkeerde moment, altijd vóór de dopingcontrole. Allicht dat Zoetemelk een paar keer positief is bevonden. Je plast liever álles weg, na een omhelzing van Van Agt.

De oude Constant VandenStock mocht graag vertellen dat er op het ereterras van zijn Anderlecht Belgische regeringen zijn gemaakt en gevallen. Hij vond dat een grote eer. Coalitiebesprekingen in de tribune? De democratie is navenant. Het Belgisch voetbal is er in ieder geval niet beter van geworden. Anderlecht heeft de voorbije twee jaar niet één wedstrijd in de Champions League gewonnen en de Rode Duivels zijn genadeloos gewipt voor het WK. Belgisch voetbal: het strompelt voorwaarts, maar niet naar Duitsland.

Je ziet ook het omgekeerde: sporthelden die zich graag inschurken bij het geestelijke en seculiere gezag. Op het nachtkastje van Eddy Merckx staat een foto van hem en Claudine in audiëntie bij de paus. Ook Fausto Coppi, Freddy Maertens en zelfs de heiden Charly Gaul mochten graag een gefotografeerd bezoekje brengen aan de Heilige Vader in Rome. Dat de spelers van AC Milan bij de geboorte van elk kind een smeekbede voor het peterschap tot Silvio Berlusconi richten, is zelfs Marco van Basten bekend. Marco, toch de ultieme vrijgezel in autoritair gedrag.

Johan Cruijff is leuk op de televisie, maar niet als politicus. Na zijn avondje met Rita Verdonk liet hij optekenen: ,,Sport en politiek moeten samenvallen.''

Wat een verschrikkelijk cliché.

Alles moet eens samenvallen, sport, politiek, overspel, oorlog, misère. Maar dat zeg je toch niet tegen Rita Verdonk. Met haar spreek je over leiderschap en populariteit, over asielzoekers en foute varkensfokkerijen, en helemaal niet over de dingen die samenvallen. Ieder mens zijn ingewanden, zou Rita gegarandeerd zeggen.

Cruijff als lichtbaken in het Torentje: kleffer kan een democratie niet zijn. Edoch, politicus spelen is zowat het handelsmerk van Johan aan het worden. Een reorganisatie van de belastingdienst is aan hem wel besteed. Of wat dacht u van een nieuw schenkingsrecht? Misschien wil Cruijff wel George Weah achterna.

Mijn held was altijd Gianni Rivera. De nummer 10 van AC Milan. Béjart op een wei. Tot hij in het Italiaanse parlement ging zitten, uiteraard namens de verkeerde partij. Op slag was ik Gianni kwijt, als droom, als held, als architect van wat een mooi leven zou kunnen zijn. Gianni was huurling geworden.

Het politieke geneuzel van Johan Cruijff is mij te LPF-achtig. Onderbuikretoriek. Charitas à la carte. De Telegraaf. Over de liefde hoor je hem nooit, zwijg dan ook over de politiek. Dat pseudo-intellectuele exhibitionisme van Johan Cruijff, hou op zeg: alleen meisjes dragen een navelbloesje.

Willem Drees op noppen: ik mag er niet aan denken.