Oldenzaal - Hertme

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Twente

Oldenzaal wordt verlaten via een pad dat per officieel gemeentebord wordt aangeduid als `poeproute'. Het is maar goed dat dit België niet is. In het Vlaams betekent `poepen' iets heel anders, en een poeproute, tsja, die zou gelegenheid geven voor roze balletten in het natte groen.

Andere bordjes verwijzen naar een zwemvijver, naar barbecueplaatsen, naar een karting-, skate- en golfbaan, en naar de parkeerplaatsen P1, P2 en P3. Alles is verlaten, maar het voelt toch erg druk.

Het heideveld erachter is stil en fris zoals alleen de ochtend dat kan verzorgen. Het ruikt naar nat en grond. Een krioelende geur. Spinnewebjes verfijnd als wolkjes zweven tussen de schijndode heideplanten. Aan alle beschikbare stammen, dor of levend, maakt niet uit, hechten zich elfenbanken, meerlagig, enkelvoudig, vlezig, droog, wit, bleu, rookgrijs, cognac.

De elfen-Ikea.

Man gebaart naar de laag eikels op het bospad: ,,De ballenbak.''

Dieper het bos in passeren we een groep mannen en vrouwen. Ze gaan zo klootschieten op de zandbaan, maar eerst iets anders. De kloten in hun vuisten wegend staan ze om een klaptafel met glaasjes. ,,Hé wandelaars, willen jullie ook een borreltje?''

We vervolgen ons pad onder de verkleurende bomen. In de berm voor een hoeve groeit een heksenkring van inktzwammen van alle leeftijden - van trotse viriliteit tot zwarte omgekrulde rouwparasolletjes op pathetisch dunne steeltjes.

Op een prikkeldraadstekel zit een meikever gespiest. Een macaber ongeluk. Kijkt zo'n beest niet uit waar hij vliegt?

Het pad wordt verborgen en van gras. Het voegt zich naar een beek tussen steile, dikbegroeide wallekanten. Blaadjes dwarrelen één bij één naar beneden, aarzelend, alsof ze aan draadjes worden neergelaten. Het ondiepe heldere stroomwater heeft met takjes en bladerresten een zebramotief in het zand getekend.

,,Au.''

,,Viel er een eikel op je kop?''

,,Ja.''

,,Hihi.''

Eenmaal onder het geblader uit, besef ik bij de akkers en weidegrond dat het Miles Davis-weer is. `Nature Boy'. Watergrijs en melancholiek. IJle neerslag, een bescheiden versie van motregen, maakt minideukjes in het water. Maar ook al dringt hij aan als vochtigheid, nat worden is er niet bij.

Rondom gaan de uiteinden van het landschap schuil in nevelen, samen met de hemel vormen ze een matglazen koepel. Nee, een wijd gewaaierde klokrok van zware zijde.

Terug onder de bomen, in het Molenven, een moeras met recht van overpad, is het water een zwarte spiegel. Het kaatst niets terug, zuigt elk beeld op.

15 km. Kaarten 15 t/m 18 uit: Twentepad. Uitg. Wandelplatform-LAW, Amersfoort 2001. Geschikt openbaar vervoer ontbreekt. Tel. taxi: 0541 514444.