Na de opkomst, nu ook de ondergang van het Romeinse rijk als game

Elke maand een bespreking van nieuwe computergames. Deze keer Bart Funnekotter over `Rome: Total War - Barbarian Invasion'

Het is het jaar 363 na Christus. Keizer Julianus is zojuist gedood in een gevecht met de Perzen en het Romeinse rijk heeft wel eens betere tijden gekend. Sterker nog, sinds 337 is er al geen sprake meer van hét Romeinse rijk. Na de dood van Constantijn de Grote valt in dat jaar zijn domein uiteen in een westelijk en oostelijk deel, bestuurd door twee van zijn zonen. In het noorden en oosten kloppen nu barbaarse stammen als de Goten, de Hunnen en de Franken aan de poort, klaar om de restanten van het ooit zo glorierijke Rome te verscheuren.

Dit zijn de geopolitieke omstandigheden die de speler van Rome: Total War - Barbarian Invasion aantreft bij het begin van het spel. Wat volgt is een gewetensvraag: is het leuker om te moorden en plunderen, of om steden en landen van de ondergang te behoeden? Wie kiest voor de eerste optie, zet zichzelf aan het hoofd van een van de barbaarse volken. Wie denkt dat hij erin zal slagen de ongemanierde meute buiten de deur van de beschaving te houden, maakt zich keizer van het West- of Oost-Romeinse rijk.

Barbarian Invasion is een uitbreiding van het vorig jaar verschenen Rome: Total War. (Je hebt het basisspel nodig om de uitbreiding te kunnen spelen.) Rome: Total War behandelde de opkomst van het Romeinse rijk en werd bedolven onder de prijzen als het beste strategiespel van 2004. Het gedeelte van de programmatuur dat de gevechten genereert, werd door de BBC gebruikt in het tv-programma Time Commanders, waarin echte veldslagen uit de Oudheid nog eens dunnetjes werden overgedaan.

Het basisprincipe van het spel is met Barbarian Invasion hetzelfde gebleven. De speler staat aan het hoofd van een familie die een van de rijken bestiert die te vinden zijn op de fraai vormgeven kaart van Europa, Noord-Afrika en Klein-Azië. De pater familias, zijn zonen, zwagers en kleinzonen: allemaal zijn ze nodig om legerscharen aan te voeren en steden te besturen.

De managementcomponent van het spel is zeker zo belangrijk als de militaire kant ervan. Een stad die het te lang zonder gouverneur moet doen, krijgt te maken met rellen. Als daar geen aandacht aan wordt besteed, bijvoorbeeld door het bouwen van faciliteiten als tempels en badhuizen of het houden van spelen, breekt er een opstand uit en moet een leger het gebied worden ingestuurd om de stad te heroveren.

Wie zijn zaken op het thuisfront geregeld heeft, kan gaan denken aan expansie. In zijn steden kan de speler troepen opleiden. Infanterie, cavalerie en artillerie: hoe geavanceerder de stad, des te geavanceerder de militairen die getraind kunnen worden. Als er een legermacht van voldoende omvang is verzameld, kies je een slachtoffer uit: welk buurland ziet eruit alsof het eenvoudig onder de voet gelopen kan worden?

Vechten in Barbarian Invasions kan op twee manieren: je belegert een vijandelijke stad, of je treedt je tegenstander tegemoet op het veld van eer. Het zijn vooral de veldslagen die het spel zo goed maken. Aan het begin van elke slag overzie je in vogelvlucht je troepen. Je verkent het terrein en zoekt naar heuvels of bossen die je soldaten een voordeel kunnen geven in het aanstaande treffen. Als het gevecht is losgebarsten, haast je je naar alle kanten van het slagveld. Ruiters krijgen de opdracht een onbeschermde formatie lichte infanterie aan te vallen, boogschutters trekken zich gehaast terug als ze zelf onder vuur komen te liggen, en je generaal roept soldaten tot de orde die op de vlucht dreigen te slaan. De speler moet overal tegelijk zijn en alles in de gaten houden; word ik niet omsingeld, heb ik nog voldoende reserves, komen daar versterkingen voor de vijand aan?

De veldslagen vinden plaats in een prachtig geanimeerde omgeving. Rook stuift op onder de hoeven van galopperende paarden, tijdens een nachtgevecht trekken de brandende pijlen lange vuurstrepen langs de hemel, en met donderend geraas knallen de troepenformaties tegen elkaar op.

In tegenstelling tot in het moederspel kun je er in Barbarian Invasions ook voor kiezen om een volk te leiden dat geen eigen land heeft. Deze `hordes' trekken over de kaart zoals het ze belieft. Ze vallen steden aan, plunderen ze leeg, jagen de bevolking over de kling, en trekken weer verder. Deze stammen, onder andere Atilla en zijn Hunnen, kunnen zo enorme rijkdom vergaren.

Alleen geld is echter niet genoeg om het spel te winnen. Op een gegeven moment moeten ook de nomaden zich ergens gaan vestigen en de stad waarin ze leven tot ontwikkeling brengen. Sommige krijgers moeten daarom boer of burger worden, maar de rest kan blijven jagen op nieuwe gebieden om aan het rijk toe te voegen. Want dat is uiteindelijk waar het allemaal om draait in Rome: Total War - Barbarian Invasion: landjepik.

Rome: Total War - Barbarion Invasion (Sega). € 29,90 ****-

Rome: Total War (Activision). € 29,90 *****