James Brown: Gettin'down to it

Leipe platen en grote misverstanden moeten er ook zijn. Zoals die van funk-godfather James Brown die eind 1968 bedacht dat hij best even voor Frank Sinatra kon spelen. Hij huurde een barjazz-trio in en produceerde met veel gevoel en gezucht een plaat die moest laten horen dat hij meer kon dan goddeloos schudden met de heupen. In het openingsnummer wordt hij gesteund door de tegenstem van Marva Whitney maar verder doet hij het vocaal alleen in standards als `Chicago' en `It had to be you' en Sinatra's veel latere succes `Strangers in the night'.

Het resultaat van Browns ambities klinkt spontaan en met haast in elkaar geramd en doet denken aan de perioden dat rock&roll-legende Little Richard (Penniman) weer eens `in de heer' was en dus een gospelplaat moest maken. James Brown wijd uitwaaierend in `All the way' en `Willow weep for me': is dit serieus of een grap voor tussendoor?

(Verve 0602498831526) ***--