Een leeslintje voor Dré

,,Nederland werd de afgelopen week geteisterd door de orkaan Rachel'', zei Linda de Mol een paar weken geleden, met de intonatie van een nieuwslezeres, toen alom werd herdacht dat de zanger André Hazes een jaar dood was. Vooral 's mans weduwe was immers bijkans onontkoombaar geworden; er ging geen avond voorbij of deze Rachel zat in een tv-programma te vertellen dat ze geheel in de geest van haar `Dré' handelde. En al even prominent was het boek dat onder haar naam verscheen. Binnen enkele dagen waren er 50.000 exemplaren verkocht en stond Typisch André hoog op de bestsellerlijst – zelfs hoger dan De Da Vinci Code.

Een dik boek met een leeslint is het, veel dikker dan het net iets eerder verschenen boekje 'n Vriend van Bert Hiddema. Maar ook veel rommeliger. Hiddema schreef een compacte biografie die Hazes' hele levensverhaal omvat, terwijl het boek van Rachel Hazes voornamelijk over háár tijd met de zanger gaat en alleen maar kort aanstipt wat zich voordien in zijn turbulente bestaan heeft voorgedaan. Daarbij maakt het relaas bovendien nogal wat verwarrende sprongen in de tijd, zodat er – bijvoorbeeld – opeens een Annie wordt vermeld, die pas later Hazes' eerste echtgenote blijkt te zijn.

Ongeveer driekwart van Typisch André bestaat uit citaten van Rachel Hazes, die kennelijk letterlijk werden opgetekend, getuige stijlbloempjes als: ,,Ik had echt zoiets van dat ik André nog nooit met iets lastig had gevallen en dat ik er altijd voor hem stond.'' Uit een inleiding van de journalist Tom Metz valt op te maken, dat hij de eigenlijke auteur van het boek is. Maar zij zet de toon en fungeert als de allerbelangrijkste bron. Er komt bijna niemand anders aan het woord.

Vooraf was al heel wat ophef gemaakt over de grootste onthulling die het boek zou bevatten. Veel blijft daar echter niet van over. Rachel Hazes vertelt dat zij en haar man in 2003 enige tijd uit elkaar zijn geweest, omdat ze zijn wispelturige, egocentrische gedrag niet langer kon verdragen. En dan volgt er een verzoeningsgesprek: ,,André vertelde mij wat nu zijn werkelijke probleem was waar hij al zijn hele leven mee worstelde. André vertelde mij dat hij in zijn jeugd verschillende keren is misbruikt. Het was echt of ik de vloer onder mij weg voelde zakken. Op dat moment vergaat de wereld.'' Dat is alles, dat moet genoeg zijn om te verklaren waarom Hazes zo'n drang tot zelfvernietiging had. Over het wie, wat en wanneer komen we niets te weten.

In plaats daarvan grijpt de weduwe haar kans om uitvoerig allerlei rekeningen te vereffenen, die haar betreurde echtgenoot niet echt dichterbij zijn bewonderaars brengen. We moeten van haar aannemen dat Hazes' eerste vrouw zijn `zuurverdiende geld aan gokkasten en aan bingo's spendeert', dat zijn tweede hem nimmer `een willig oor' bood als hij daar behoefte aan had, en dat zijn broers en zuster nooit echt in hem geïnteresseerd waren, evenmin als zijn kinderen uit die eerdere huwelijken. Verder haalt ze uit naar diverse zakelijke relaties met wie de betrekkingen bekoelden, en tenslotte ook nog naar een meubelzaak die weigerde de spullen terug te kopen die Hazes in een dronken bui had besteld. Het laat zich lastig indenken dat zelfs de meest toegewijde fan enig genot zal beleven aan deze warboel aan beschuldigingen.

Maar de slechtste dienst heeft Rachel Hazes haar man bewezen door werkelijk geen woord aan zijn muziek te wijden. Wat hem uniek maakte – wat hij zong en hoe hij zich vastbeet in zijn muziek – is in het hele boek niet te vinden.

Rachel Hazes: Typisch André. Melvin Produkties, 320 blz, €24,95