Alan Hovhaness

Wie naar Vijag uit Alan Hovhaness' 3 pieces for 2 pianos luistert, vermoedt een volgeling van Philip Glass (1937). Toch even slikken als je dan het compositiejaar ziet: 1946. Hovhaness (1911-2000) wordt wel de eerste minimalist genoemd; hij werkte ver voor Glass en Reich met hun repetitieve muziek, en nog verder voordat neo-spirituelen als Pärt en Kantsjeli daar een religieuze dimensie aan toevoegden. Een overeenkomst tussen Hovhaness en de `officiële' minimalisten is het gebruik van ritmische en melodische technieken uit de Indiase klassieke muziek. Hovhaness voegt daar modi en orkestgebruik uit het Nabije Oosten aan toe, naast elementen uit vele andere muziekculturen.

Zijn muziek ontstijgt het niveau van curieus samenraapsel echter met gemak dankzij de oorspronkelijke melodievorming en de grote associatieve vrijheid die hij in zijn veelal rapsodische composities aan de dag legt. Pianist Martin Berkofsky nam enkele belangrijke pianowerken op, begeleid door het Globalis Symphony Orchestra en met verschillende collega's in de quatre-mains werken. Alleen het met trots aangekondigde Concerto voor twee piano's en orkest (1954) stelt bij vlagen teleur. Verder niets dan lof voor deze liefdevolle, wat nostalgische cd.

Hovhaness: Concerto, 3 pieces for 2 pianos en Lousadzak. (BBM1103)