Winky Wong leert dat Zwarte Piet niet groen is

Het paard van Sinterklaas kreeg vorige week het Gouden Kalf voor beste scenario en dat was helemaal terecht. Het hart van de film klopt in het originele scenario van Tamara Bos, die eerder meeschreef aan Minoes, Pluk van de Petteflet en ook aan het heel wat minder geslaagde script voor Verborgen gebreken. Op de regie van speelfilmdebutant Mischa Kamp is niets aan te merken, die is dienstbaar aan het verhaal en zonder tierelantijnen.

Bos' vermogen om geloofwaardig en zonder op de hurken te gaan, binnen te dringen in het hoofd van een meisje van zes, is wonderbaarlijk en hartveroverend. De film bewijst dat er ook op het schijnbaar veilige pad van de familiefilm – alle boeken van Annie M.G. Schmidt en Pietjes Bell en Kameleons – af en toe experimenten kunnen worden gewaagd die lonen.

Het meisje in wier leven wij binnentreden heet Winky Wong, ze komt met haar moeder uit China aangevlogen om zich hier te herenigen met haar vader. Die heeft – hoe kan het anders? – een Chinees restaurant ergens in een duindorpje bij zee. Zij vertelt ons ook het verhaal. Hortend en stotend, zoals een kind dat doet, vertelt ze over haar ouders, die het in Nederland al net zo moeilijk vinden als zij, over het buurmeisje met haar frisse Marokkaanse vriendje, over haar nieuwe school, die iets te kordate juf, de kinderen die tot plagerijtjes geneigd zijn.

Om die kinderplagerijtjes loopt Winky weg van school. ,,En toen gebeurde het.'' Ze ziet midden op straat – o wonder – een kleine pony staan. Dat blijkt Saartje te zijn en Saartje is bron van vreugde en verdriet. Ze brengt Winky in een wereld waar ze altijd wil blijven, de wereld van de paarden. Tante Cor en oom Siem zijn de eigenaars van Saartje en van een hele stal voor paarden waar Winky in rondloopt als in het paradijs.

Het verdriet dat met Saartje gepaard gaat is echt, diep kinderfilmverdriet. Dat moeten we hier verder maar even in het midden laten, het is beter dat dit de kijkers onaangekondigd in de zaal overrompelt. Belangrijkst is te weten dat de liefde van Winky voor paarden onveranderd blijft gloeien.

Het wordt buiten guurder en dan is het tijd voor iets anders dat Winky nog helemaal niet kent, Sinterklaas. Het duurt even voor ze het door heeft, en ze snapt dat Zwarte Piet niet groen is, maar zwart. Maar dan grijpt ze ook haar kans en ontfutselt ze Sinterklaas die grote belofte, ze krijgt een paard. Nu vrezen wij als kijkers het ergste: kan deze belofte, van déze Sinterklaas, wel gestand worden gedaan? En welke rol zullen haar ouders hierin spelen die helemaal onwetend zijn van Sinterklaas. Een oude man met een grijze baard? ,,Bedoel je de Kerstman niet?''

Samengevat lijkt Het paard van Sinterklaas misschien iets te veel een film voor kleine meisjes die elke dag hun roze Little Pony kammen. Niets is minder waar. Deze film is nergens tuttig, en als het soms voorspelbaar is, dan hooguit in de trant van klassieke kinderboeken. Verdriet heeft een plaats naast geluk, teleurstelling mag wel worden uitgeschreeuwd (`rot-Sinterklaas') maar van het in Nederlandse jeugdfilms inmiddels gebruikelijke egoïsme is geen sprake. Winky (onverstoorbaar gespeeld door Ebbie Tam) helpt braaf haar vader in het restaurant en accepteert de strengheid van haar ouders, ook als die ons soms onredelijk voorkomt.

De plezierigste gewaarwording is dat Bos en regisseur Mischa Kamp een heleboel brave, zeg maar gerust verantwoorde elementen – migrantenproblematiek, dieren, dat superleuke Marokkaanse jongetje – hebben bijeengebracht in een film die helemaal nergens braaf en verantwoord aandoet. Het paard van Sinterklaas is leuk, mooi en ontroerend en reikt veel verder dan de belevingswereld van een meisje van zes. Deze film is niet alleen voor wie nog in Sinterklaas gelooft, maar voor iedereen die nog in de magie van Sinterklaas gelooft.

Het paard van Sinterklaas. Regie: Mischa Kamp. Met: Ebbie Tam, Aaron Wan, Betty Schuurman, Jan Decleir, Han Yi, Mamoun Elyounoussi, Sallie Harmsen. In: 55 bioscopen.