De onwillige iPod

Er dreigt een iPodloze treinreis als het jukeboxje niet meewerkt.

,,Laat uw bezittingen niet onbeheerd achter'', galmden de speakers op het station. Vroeger zei de omroepster dat om reizigers te waarschuwen, om hen attent te maken op de aanwezigheid van dieven. Tegenwoordig omdat een valse melding van een terroristische aanslag zoveel tijd in beslag neemt.

Mijn dag had in de minuten voor het speakergeluid een drastische wijziging ondergaan.

Terwijl ik de laatste spullen in mijn weekendtas voor mijn reis naar Groningen gooide, maakte ik op mijn iPod speciaal voor deze reis een nieuwe playlist aan. Niets fijners dan een treinreis waarbij je het halve land mag doorkruisen met je eigen soundtrack bij de uitgestrekte polderuitzichten. Koeien, gras en elektriciteitspalen zien er heel anders uit als je gelijktijdig ontroerd wordt door een mooi nummer.

Er verscheen een error toen ik mijn iPod wilde bijwerken. Ik keek op de klok. Ik had tien minuten om de foutmelding te fixen. De eerste vier minuten gingen op aan paniek.

Toen besloot ik om datgene te doen wat elk normaal denkend mens in deze situatie zou doen. Ik sloeg hard op mijn bureau en herstartte geïrriteerd mijn computer. Ik ontkoppelde mijn iPod en schudde het apparaatje heen en weer. Vooral dat laatste moest de redding zijn van mijn probleem.

Ik sloot mijn ogen en prevelde een modern schietgebedje (,,Kom op nou.''). Toen de computer klaar was met opstarten, opende ik één oog een klein beetje, om te kijken of de foutmelding dit keer was uitgebleven. Het rode kruisje dat ik door mijn wimpers kon waarnemen, zei me genoeg. De twee keer 2,5 uur durende treinreis met eigen soundtrack werd mij door de falende techniek door de neus geboord! Ik ontkoppelde de iPod en smeet hem in de hoek. Dat zou hem leren.

Op het station zag ik mensen met witte oordopjes in hun oren. Ik twijfelde even of ik mijn bezittingen onbeheerd achter zou laten en iemand van zijn iPod zou ontdoen, maar mijn trein stond er al. Ik kon geen krant meer kopen. Mijn reis zou ik moeten maken zonder muziek. Zonder letters. Alleen met mezelf, mijn stroom gedachten en het geklets van de andere reizigers.

Een angstaanjagend vooruitzicht.