`Tony Blair geeft niets om zwarten'

Muzikaal voegt de Britse zangeres Ms Dynamite weinig toe aan de r&b; het zijn haar teksten die van haar een bijzondere artieste maken.

Denk je bij hiphop aan een regen van kogels en stuiterende siliconenborsten, dan zul je verbaasd zijn te horen dat Ms Dynamite, een fijnzinnige en intelligente Britse r&b-zangeres, het fijn vindt wanneer mensen haar muziek als hiphop categoriseren.

Tenminste, in het American Hotel in Amsterdam begint ze te stralen na de opmerking dat haar muziek, meer op hiphop lijkt dan op r&b. ,,Ik ben het er niet mee eens, maar het is wel een compliment''.

De eerste zwarte vrouw die in Groot-Brittanië de Mercury muziekprijs won, zit comfortabel met haar benen opgekruld in een hotelfauteuil. Ze heeft niet veel op met de hedendaagse r&b, die ziet ze als een reflectie van de moderne samenleving waarin de mensen volgens haar ,,vergeten zijn wat echt belangrijk is''.

Vervolgens beschrijft Ms Dynamite een rauwe, egoïstische wereld met seks, status en materiële welvaart als de enige onderwerpen die lijken te tellen. ,,En 95 procent van de liedjes op de radio gaat daar ook over. Ze laten altijd maar één kant zien. Natuurlijk, seks heeft altijd platen verkocht, maar het is nooit zo extreem geweest.''

En daarom straalt de zangeres wanneer haar muziek met hiphop wordt vergeleken. Want ja, hiphop hamert ook eindeloos op seksuele prestaties en materiële welvaart, maar onder die glimmende bovenlaag kent hiphop ook een rijke traditie als het gaat om scherpe maatschappijkritiek. En dus noemt Ms Dynamite haar muziek wel degelijk r&b (,,met invloeden van soul en reggae'') maar is ze er trots op dat haar onderwerpen aan hiphop doen denken. ,,Omdat mijn teksten wel ergens over gaan.''

De Amerikaanse rapper/producer Kanye West werd, nadat orkaan Katrina New Orleans had verwoest, wereldwijd voorpaginanieuws omdat hij op de Amerikaanse televisie verklaarde dat president George W. Bush ,,niets om zwarte mensen geeft''. Ms Dynamite heeft op haar nieuwe album Judgement Days een nummer staan waarin ze kritiek uit op haar regeringsleider, de Britse minister-president Tony Blair. Op de vraag of Blair wel om zwarte mensen geeft, reageert ze met een fel `nee!'

,,Natuurlijk niet. Hij praat nauwelijks over de specifieke problemen van zwarten in onze samenleving, komt nooit in zwarte wijken. Ik denk dat hij überhaupt niets geeft om mensen die arm zijn, en mijn ervaring is dat negen van de tien zwarten in het Verenigd Koninkrijk arm zijn. Het is uitzonderlijk om een zwarte familie tegen te komen die niet hoeft te worstelen om te overleven.''

Muzikaal voegt Ms Dynamite weinig toe aan het genre r&b; de pianoriedeltjes en slepende ritmes op haar tweede album zijn slaapverwekkend. Het zijn de vaak met emotionele stem gezongen teksten die van Ms Dynamite een boeiende artieste maken. Haar woede is oprecht; de zaken die ze aansnijdt, zoals wapenbezit of de afwezigheid van haar vader toen ze opgroeide, zitten haar hoorbaar dwars. ,,Het is of je midden in een ruzie zit. Dan zeg je ook dingen zonder na te denken. Zo komen mijn teksten ook tot stand; ik denk er nauwelijks bij na.''

Ms Dynamite heeft overwogen om het nummer waarin ze over haar afwezige vader zingt, niet uit te brengen – dat zou alleen maar oude wonden openrijten. ,,Maar het is belangrijk om dergelijke zaken aan te kaarten. Veel jongeren groeien op zonder ouderliefde; seksueel misbruik is een taboe maar er is geen wet die ouders verplicht om tijd te maken voor hun kind. Ik wil mensen daar over na laten denken. Niet omdat ik vind dat een popmuzikant altijd een rolmodel moet zijn, maar omdat ik me verantwoordelijk voel, als moeder, als mens.''

Ms Dynamite geeft morgenavond haar eerste concert in Nederland, in De Melkweg in Amsterdam. Haar album Jugdgement Days verschijnt deze week.