Ook vrouwen beleven plezier in hun werk 2

Het valt te hopen dat de discussie over verdeling van zorg en werk, de arbeidsdeelname van vrouwen en dus ook het kinderopvangplan van Tweede-Kamerlid Van Aartsen met minder vooroordelen en scherper gevoerd wordt.

Want als de overheid de lijn van pedagoog Tonny Weterings volgt, vallen we terug in het patroon waarbij één ouder buitenshuis werkt en de andere ouder gedwongen wordt thuis de zaken te regelen en de kinderen min of meer alleen op te voeden. Zij stelt dat onvoldoende aandacht van ouders voor jonge kinderen leidt tot een negatieve spiraal. Maar dit geldt ook voor wat oudere kinderen. Geen weldenkend mens zal het oneens zijn met deze stelling. Het gaat om de vraag wat `voldoende aandacht' is. En dat blijft in het artikel onduidelijk. Daarnaast wordt een zeer scheef beeld geschetst van de zaken bij fulltime werkende ouders. Er zou geen tijd zijn voor aandacht voor de kinderen: 's ochtends moet alles snel geregeld zijn en 'savonds is men moe. Moeders die thuis de zaken regelen en kinderen opvoeden zijn blijkbaar nooit moe. Kinderen zouden hun aandacht vragen door (extra) vervelend te zijn; kinderen met voldoende aandacht zijn blijkbaar nooit vervelend. Er wordt geredeneerd dat als de mogelijkheid geboden wordt om elf uur per dag opvang te bieden, ouders massaal fulltime gaan werken en hun kinderen dus ook die elf uur per dag, 5 dagen per week onderbrengen. Een grotere motie van wantrouwen aan ouders heb ik nog niet gehoord.

Ik wil geen pleitbezorger zijn voor het plan van Van Aartsen, ik juich wel de discussie en het daadwerkelijk vergroten van flexibiliteit en keuzemogelijkheden voor kinderopvang toe.