Verliezen

De verkiezing door het weekblad Time van Job Cohen tot een van de Europese helden van 2005 heeft diepe wonden geslagen in de humorloze gelederen van zijn vijanden. Er heerst verslagenheid, geween en, vooral, oorverdovend geknars van tanden. Het is alsof Cohen met een portemonnee vol steekpenningen de Nobelprijs van de Vrede van Ayaan Hirsi Ali heeft afgesnoept.

Geert Wilders noemde hem meteen ,,de grootste slapjanus die we in Nederland hebben'', sommige columnisten stortten bakken vitriool over hem uit, en op de website van het Pim Fortuyn Forum verschenen uitlatingen als: ,,Dat zo'n landverrader als held wordt gezien in Amerika'', ,,Cohen is een joodse naam en ook in de US zijn vele Cohens, dus dat slaat wel aan'' en ,,Cohen is zelf medeverantwoordelijk voor en de oorzaak van de moord op Van Gogh.''

Wordt Nederland soms een land van slechte verliezers?

De enige tegenstander die wat vriendelijker reageerde, was... Hirsi Ali zelf. Zij zei: ,,Ik wil Job Cohen van harte feliciteren. Meer heb ik er niet aan toe te voegen.''

Kijk, dat is de taal van iemand die weet wat de onvermijdelijke consequentie van een nederlaag is: aanvaarding. Hartelijk is anders, maar dat hoeft ook niet.

Wat bij de toekenning van allerlei prijzen aan Hirsi Ali nooit gebeurde, werd nu door HP/De Tijd onmiddellijk in gang gezet: een speurtocht naar de lobby-achter-de-prijs. Welke onverlaten hadden deze afschuwelijke historische blunder mogelijk gemaakt?

Een correspondente van Time in Nederland, Abi Daruvalla geheten, bleek de verkiezing erdoor te hebben gedrukt. Haar bedrijf zou in eerste instantie voor Hirsi Ali hebben gekozen, maar Daruvalla, die al twintig jaar in Nederland woont, wist haar bazen voor haar eigen opvatting te winnen. ,,Ayaan Hirsi Ali heeft niets bereikt'', vindt ze, ,,ze heeft vooral heel veel mensen boos gemaakt.'' In Cohen zag ze meer ,,iemand die verzoening preekte''.

Ze heeft als journalist goed opgelet, had ik bijna gezegd, maar die opmerking trek ik à la Bot onmiddellijk weer in, want voor je het weet word je op het Pim Fortuyn Forum als landverrader aangemerkt. (Ze kennen daar hun klassieken. ,,Van nature een NSB'er'', zei Theo van Gogh al steeds over Cohen.)

Eerder viel Hirsi Ali wél bij Time in de prijzen: toen mocht ze in adembenemende avondkleding in New York aanzitten aan een diner voor de honderd belangrijkste personen ter wereld. Niemand wilde destijds weten hoe zij op die lijst van Time was beland, en niemand klaagde. Terecht. Want het doet niet ter zake.

Dit type nominaties en prijzen is vrijetijdsbesteding voor mensen die graag op kosten van anderen dineren, in jury's zitten en elkaar wijsmaken dat ze zo belangrijk zijn. Het is allemaal spel. Het gaat om de juiste lobby op het juiste moment – de rest is bijzaak. De berichten erover horen thuis in de rubriek `entertainment'.

Leuk dat Cohen nu een keertje mocht winnen. De volgende keer mag Hirsi Ali weer. Wedden dat Cohen dan een prima verliezer zal zijn? Dat was hij de vorige keren immers ook – en van een verzoener mag je dat ook wel verwachten.