Steiffrei

Er stond een levensechte paddestoel zo groot als een kabouter in de tuin van het toekomstige hotel van het Nederlands elftal. Verderop bliezen herten met geweien hun adem uit naar de televisiecamera. Kortom, het landgoed in het regenachtige Hinterzarten lag er sappig bij. De manager wist precies wat Oranje zocht; het onderkomen moest nicht steif zijn.

Nicht steif. Het werd door de ondertitel verklaard als `niet stijf'. Er is niets op die vertaling aan te merken. Niet stijf. Toch voelde ik nattigheid. Die Duitse hotelman was de eerste vooruitgeschoven pion van Die Mannschaft, uit op een relletje. Nicht steif. Hij bedoelde natuurlijk dat hij hoopte dat de Hollanders er een janboel van gingen maken in zijn chique zaak.

Mij viel een houten bruggetje op. Vanuit de achtertuin van het hotel moet je erover om in het mysterieuze privépark te komen. Dit wordt tijdens het toernooi een belangrijk bruggetje. Hier scheiden de wegen zich van Oranje met de journalistiek.

Zo nu en dan wordt de pers toegelaten in de hotellobby. Als nederige dienaren van het hof mogen de critici diepe buigingen maken naar staf en spelers. Blij met iedere hele zin, met iedere lach neemt de pers na een uurtje afscheid. De spelers lopen nog even rond, fotografen zoeken mooie plekjes. Perschef Jansma zal het vaak roepen: ,,Niet over het bruggetje!''

Achter het bruggetje liggen de geheimen van Marco van Basten. Gisteren werd gesuggereerd dat een speler in dat park zijn rust kan vinden. Een leugen. Wie met de bondscoach het bruggetje overloopt, weet dat het menens is. Als Davids met Van Basten het park inloopt, weet hij: reservebank. Loodzwaar zal het voor de spelers zijn om met betraande ogen het bruggetje terug naar het hotel te moeten nemen.

Elftalbegeleider Jorritsma heeft meer dan honderd hotels bezocht voor hij dit koos. De kamers maken het verschil niet, ieder vijfsterrenbed ligt lekker en draadloos internetten kan overal. Hoe houden we de jongens gevangen? Dat was de belangrijkste vraag. Het afgesloten park heeft de doorslag gegeven, kan haast niet anders.

Er is nog niet bekendgemaakt waar het zojuist geplaatste Angola slaapt tijdens het WK. Bij iedere boring in de bodem van dat land spuit ruwe olie naar boven en toch blijft de armoede enorm. Dit Oranje heeft het hart op de goede plaats, een deel van het park zal beschikbaar worden gesteld voor het tentenkamp van Angola. Een paar gratis ballen, twee doeltjes erbij en klaar is Kees. Gemeenschappelijk gebruik van de in 2000 gereedgekomen `wellnessruimte' in het hotel is niet aan de orde. De Angolese selectie zal zich zonder morren in de vijver wassen.

In Angola werden de cafés na het behalen van het WK bijna afgebroken. In Luanda, de hoofdstad van Angola, moest er politie-escorte aan te pas komen om de spelersbus door een wild feestende menigte te loodsen. De mensen op straat dansten en huilden, alsof dertig jaar burgeroorlog nu definitief overleefd was. President Dos Santos hield een speciale toespraak onder de roodgele vlag met een half tandwiel (olie?) en een kapmes (verdedigers?) erop.

Het Nederlands elftal werd zondag op Schiphol door tweehonderd fans ontvangen. De spelers gaven handtekeningen aan mannen met een oranje klomp op hun hoofd. Dat werk.

Nederland tegen Angola, het kan zomaar de eerste poulewedstrijd worden. De stille diplomatie van minister Bot moet nu al zijn vruchten gaan afwerpen. In ruil voor een paar vaten olie mogen de punten naar Angola, we blijven tenslotte een handelsnatie. Het Nederlands elftal rolt succesvol door het toernooi heen en komt terug met de beker. Pas dan zullen we steiffrei dansen en huilen, verwend als we zijn.