Vuilniszak met clublied

Een clublied dat zanger-cabaretier Wim Sonneveld op zijn achttiende maakte voor een Utrechtse voetbalclub, zat jaren in een vuilniszak, en is nu de oudste opname op een nieuwe cd-box.

,,Dames en heren, mag ik mij even aan u voorstellen?'' zegt een dun stemmetje dwars door het geruis van de zeventig jaar oude glasplaat. ,,Mijn naam is Wim Sonneveld.'' Dan zet de pianist in en begint de zanger een kwiek clublied van eigen makelij te zingen voor de Utrechtse Voetbal Vereniging (UVV). De opname werd anno 1935 geregeld ten gehore gebracht op het UVV-terrein, maar is sindsdien nooit meer gehoord. Tot de plaat deze zomer werd teruggevonden op de zolder van Friso Wiegersma, de vriend van Sonneveld.

`Hup UVV', een curiosum in Louis Davids-stijl, is nu de oudste opname van de zestien cd's omvattende box Ik zou nooit iets anders willen zijn, met bekend repertoire en een groot aantal onbekende radio- en privé-opnamen. Het verloren gewaande clublied bleek zich te bevinden in een vuilniszak die na de dood van Sonnevelds eerste vriend Huub Janssen – twintig jaar geleden – aan een Amsterdamse stoeprand stond. Een buurvrouw waarschuwde toen de erven, waarna de zak op Wiegersma's zolder belandde. Wiegersma zag destijds wel dat er 78 toeren-platen tussen zaten, maar veronderstelde dat het slechts door Sonneveld verzamelde platen van andere artiesten waren. En sindsdien dacht hij er nooit meer aan.

Pas toen zijn huidige vriend Hans van der Woude de collectie in juni – op zoek naar iets anders – beter bekeek, bleken er allerlei platen met handgeschreven etiketten van Sonneveld zelf tussen te zitten: vooral Duitse en Franse liedjes van voor, tijdens en kort na de oorlog. Zoals een Duits nummer dat de

apolitieke artiest in 1939 in een Parijse nachtclub zong – tot ergernis van het publiek dat in die benarde dagen liever geen Duits hoorde. En een opname van de Deense radio uit 1951, waarop Sonneveld een ietwat precieuze uitvoering van het Trenet-succes Douce France ten beste geeft, met een hemels dameskoortje dat in hedendaagse oren vooral komisch klinkt.

Zo moest de Sonneveld-box, die uit vijftien cd's zou bestaan en ten tijde van de vondst al bijna klaar was, met een zestiende worden uitgebreid.

De eerste exemplaren werden deze week overhandigd aan de jeugdige bewonderaars Jim Smit (16) en Frank Jochemsen (22), die hopen hun Sonneveld-verzamelingen uit te bouwen tot een expositie of misschien zelfs een museum. ,,Nee, het woord fanclub wil ik niet horen'', zegt Jochemsen nadrukkelijk. ,,Een fanclub gaat over de persoon. Maar ik wil geen kaarsjes branden bij een foto en geen tranen plengen bij een graf. Ik wil de artiest eren. Voor mij is dat niets minder dan een missie: ook mijn leeftijdgenoten moeten de tijdloze kwaliteit van deze man leren kennen.''

Wim Sonneveld overleed 31 jaar geleden.