Steunbetuiging

Hoewel ik niet weet of Hasna El Maroudi zit te wachten op de steunbetuiging van een onversneden, autochtone Nederlander, wil ik toch iets op papier zetten. Sinds de moord op Van Gogh lees ik haar columns altijd – waarom ik dat voor die tijd niet deed, weet ik niet – en altijd met plezier. El Maroudi heeft een eigen kijk op de wereld, ze heeft humor, en door haar leer ik ook nog iets over de positie van de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Allemaal zeer waardevol. Het is daarom spijtig dat ze zich nu, vanwege onophoudelijke bedreigingen, gedwongen ziet te stoppen met haar column. Agressie en bedreigingen, het is blijkbaar de enige taal die veel leden van de Marokkaanse gemeenschap weten te spreken. Wat meer speelsheid, wat meer gevoel voor humor, het zou het leven van veel Marokkanen vermoedelijk een stuk aangenamer maken. Een module `humor en ironie, misschien iets voor een inburgeringscursus?