Rosiri (2): Geen mening

Rosiri woont half bij haar moeder half bij haar vader. Een feuilleton van Iris Koppe (20) over een modern kind van gescheiden ouders

Rosiri zat gebogen over haar geschiedenisproefwerk. Ze had het duidelijk te slecht geleerd om er iets van te maken. Vooral met de laatste vraag had ze moeite. `Geef je mening over de volgende stelling:'. Niets vond ze erger dan haar mening ergens over geven. Alsof het er iets toe deed wat zij ervan vond. De meeste dingen moest je gewoon aannemen en verder niks over zeggen. Want dan kon je wel bezig blijven met het verkondigen van je visie. Wat moest ze bijvoorbeeld denken van die tongzoen van Ton? Had hij haar gekust omdat hij stiekem verliefd op haar was? Of had hij er nu alweer spijt van? Ze had er de hele week over zitten tobben. Wat moest ze tegen hem zeggen als ze dinsdag weer kwam oppassen? Of moest ze zijn vrouw Sarah bellen dat ze niet meer kwam omdat ze het te druk met school had? Ze wist niet wat ze ervan moest denken. Ze had er gewoon geen mening over.

Op de terugweg fietste ze langs het Rijksmuseum waar ze bijna twee Chinezen aanreed. Ze wilde `sorry' roepen maar haar aandacht werd getrokken door grote witte letters in het midden van het plein. `I Amsterdam' schitterde het in de najaarszon. Je kon er niet omheen. Een paar toeristen stond elkaar te fotograferen bij de tekst. Met dit soort onzinleuzen kon je Amsterdammers kwaad maken. Rosiri haalde flink haar neus op en slingerend spuugde ze haar verkoudheid op de laatste `M'.

Tien minuten later zette ze haar fiets op slot in de Eerste Helmersstraat. Nog voordat ze de tuin in was gelopen hoorde ze haar vader schreeuwen. ,,Het gaat er niet om dat ik het niet wil, het gaat erom dat er gewoon geen plek is.'' Rosiri sloot het hek en schuifelde geruisloos over het grindpad. ,,Ja maar, het zou te gek voor woorden zijn als die jongen hier geen eigen kamer zou hebben.'' Naomi sprak haar woorden bijna wanhopig uit. Het was duidelijk dat het de laatste tijd niet goed ging tussen Hidde en zijn vriendin. Rosiri was er elke maandag en donderdag getuige van. De dagen dat ze met haar broertje bij haar vader logeerde was er altijd wat. Vorige week was Naomi uit haar vel gesprongen omdat Hidde nooit op tijd de afwasmachine uitruimde en de blikjes met kattenvoer liet slingeren op de vloer in de keuken. Rosiri had zo'n medelijden met haar vader gevoeld toen hij mompelde dat hij dat deed zodat de poesjes ze konden uitlikken. Naomi had hem toegesnauwd dat hij dat maar bij z'n ex moest doen.

Toch mocht Rosiri Naomi wel. Ze woonde nu drie jaar bij haar vader en kon lekker koken. Overdag werkte ze met tienermoeders en zwerfzwangeren. Rosiri was een keer mee geweest naar een opvang voor jonge moeders zonder huis en was erg onder de indruk van de manier waarop Naomi met deze meisjes omging. Zelf had ze ook een kind. Een jongetje van zeven met ADHD. ,,Ik ga verdomme m'n eigen studeerkamer niet wegdoen.''

,,We zetten er gewoon een bed bij en hangen een poster op. Hij slaapt hier dan maar voor één nacht per week.''

Geïrriteerd schoof Hidde wat tijdschriften van tafel en bemerkte Rosiri aan de buitendeur. ,,Wat vind jij er nou van? Moet ik van m'n studeerkamer een slaapkamer maken voor iemand die maar één nacht per week komt slapen?'' Hij keek haar hoopvol aan, met een blik die vroeg: `alsjeblieft, zeg dat dat drukke kind best op de bank kan slapen'. ,,Geen mening'', antwoordde Rosiri resoluut.