Jamiroquai klinkt live beter dan ooit

In de wereld van Jason (Jay) Kay, Jamiroquai's ongekroonde koning van de zomerfunk, leven kosmische meisjes, elektronische minnaressen en ruimtecowboys. Er wordt gereden in supersnelle auto's en langzaam wordt iedereen virtueel krankzinnig. Het zijn onderwerpen van nummers die de fantasie prikkelen. Dat was in 1993 al, toen de Britse zanger en bandleider doorbrak met zijn de noodklok luidende cd Emergency on Planet Earth. Ruim twaalf jaar later doet zijn nieuwe, zesde cd Dynamite het weer met een selectie bizarre, leuke songtitels als `Starchild' en `Black Devil Car'.

Jay Kay is ouder geworden. Concreet betekent dit dat de zanger, geboren in West-Londen, vorig jaar op zijn vierendertigste besloot van de coke af te blijven. Blijft over: zijn voorliefde voor snelle auto's en zijn collectie bizarre hoofddeksels. Eerst was zijn met horens getooide bontmuts zijn handelsmerk. Tegenwoordig gaat hij vooral met een soort zilveren indianentooi door het leven.

Als leider van de band Jamiroquai is hij hard en eerlijk. Geen van Kays bandleden is al vanaf het begin bij de formatie Jamiroquai, vernoemd naar een indianenstam. Kay verslijt musici bij de vleet. Toch heeft de zanger door de jaren zijn typische Jamiroquai-sound weten te behouden, zo bleek gisteravond in Rotterdam. Sterker nog, hij klinkt live beter dan ooit, gesteund door een nieuwe groep die stuk voor stuk goed spelende musici bevat. Samen brachten zij een gloedvolle smeltkroes van funk, soul, jazz, disco, frisse pop en crispy dancebeats in een spectaculair decor, waarin honderden lichtjes zorgden voor een duizelingwekkende ondersteuning.

Oude hits als `Space Cowboy', `Cosmic Girl' en `Revolution '93' hadden nieuwe arrangementen gekregen. Niet alleen wonnen ze aan tijdsduur, ze gingen muzikaal veel dieper door eigentijdse overgangen in andere muziekstijlen. Nieuwe nummers, zoals de single `Seven Days in Sunny June' en het ondeugende `Dynamite', werden uitgesproken warm en soulvol neergezet. Toen zware bassen klonken in de apocalyptische Godzilla-soundtrack `Deeper Underground' veranderde het concert in een volvet dansfeest.

Ook zanger Jay Kay, die nog steeds oogde als een mager branieschoppertje, was erg beweeglijk. Hij sprong en stuiterde over het podium, draaide snelle pirouets en glorieerde in maffe pasjes.

Deze show was de meest gloedvolle die Jamiroquai ooit gaf in Nederland. Klonk het laatste concert een paar jaar terug nog precies zoals het album, koel en gepolijst, deze band wist veel toe te voegen aan een organisch totaalgeluid. Niks herhalingsoefening, waarbij het beperkte muzikale kader de groep vroeger parten speelde. Jamiroquai heeft zich, ondanks veranderende muziektijden, evenwichtig ontwikkeld.

Concert: Jamiroquai. Gehoord: 7/10, Ahoy' Rotterdam.