Wei Hui

Omdat een mens nooit te oud is voor serieuze seksuele voorlichting, bezocht ik in De Balie in Amsterdam een avond met de aansprekende titel `De lente van de Chinese seksualiteit'. Op zijn minst twee opvallende bijzonderheden leerde ik: lente is in China een eufemisme voor erotiek, en orale seks wordt er ook wel aangeduid als `to eat a tofu'.

Hoofdgast was de jonge Chinese schrijfster Wei Hui. Een opmerkelijke verschijning, zwak uitgedrukt.

Ik had nooit eerder van haar gehoord, maar dat lag zeker niet aan háár. Zij was in 1999 het middelpunt van een groot literair schandaal in China. Toen verscheen haar boek Shanghai Baby, een vrijmoedige roman over een jonge vrouw in Shanghai die tegelijkertijd een relatie heeft met een impotente Chinese kunstenaar en met een zeer potente Duitse zakenman. Het boek groeide in vijf maanden uit tot de bestseller van het jaar, totdat de Chinese overheid ingreep. Shanghai Baby werd een verboden boek, dat overigens volop in piratenedities te krijgen is. ,,Als je maar je best doet, kun je in China alles krijgen'', glimlachte Wei Hui.

Inmiddels is Shanghai Baby in tientallen talen vertaald, ook in het Nederlands, en is Wei Hui een gearriveerd schrijfster die nu de wereld afreist om haar nieuwste boek, Trouwen met Boeddha, te promoten.

Zij bleek een tengere, bevallige vrouw, in spijkerbroek en met lang, sluik haar en een ontwapenende présence. Eerst sprak ze in het Engels de hele zaal – vooral gevuld met mensen van Chinese afkomst – toe, daarna liet ze zich in kleiner gezelschap uitvoerig interviewen door de schrijfster Joke Hermsen.

Schrijversinterviews lijden vaak aan voorspelbare saaiheid, maar daar was bij Wei Hui geen sprake van. ,,Vraag maar wat je wilt, kom maar op'', riep ze al enthousiast naar het publiek nog voordat Joke Hermsen iets had kunnen vragen. Soms draaide ze de rollen om en stelde ze de mensen in de zaal vragen over hún seksualiteitsbeleving.

Waarom juist haar boek verboden werd? ,,Omdat dit het eerste boek, a fresh voice, over het veranderende China was. Daarom loopt het ook nog steeds goed.'' Vooral de jongeren wilden wel eens iets anders lezen dan wéér een boek over de Culturele Revolutie. Maar de oude, machtige mannen van China vreesden een slechte invloed van het boek op de nieuwe generatie.

Wat vond ze eigenlijk van `de Chinese man', zijn ze wel sexy genoeg? Ze lachte. ,,Ik houd van ze. Ze hebben het moeilijk. Ze raken gefrustreerd omdat ze onder een dubbele druk leven: Chinese vrouwen vinden de westerse mannen in China vaak aantrekkelijker en ze hebben op hun werk veel concurrentie van de Chinese vrouwen.''

Ze woont (vrijwillig) de ene helft van het jaar in China en de andere helft in New York. Eén vraag durfden we haar, discreet als we toch nog waren, niet te stellen: had ze zelf een leuke vriend, en was het een Chinees of een westerling? Ik vermoed een westerling.

Wél vroeg Joke Hermsen haar nog ,,of seks iets kan veranderen''. ,,Je moet seks niet overschatten en niet onderschatten'', zei Wei Hui. Met die (oosterse?) wijsheid konden we in de zaal wel leven.