VAN DE LEZER

Ik heb De tuinen van Bomarzo deze week in sneltreinvaart gelezen. Eerst was ik teleurgesteld dat het geen echte roman was, maar daar was ik snel overheen. Ik kon werkelijk genieten van de vele (labyrintische!) wegen die Haasse heeft bewandeld om tot een `verklaring' voor het park te komen. Ronduit meesterlijk hoe ze vorm en inhoud in dit boek weet te integreren. Het deed mij denken aan de postmoderne historische romans van Ferron, Doctorow en anderen, zij het dat Haasses toon veel ingetogener is, zonder ironie, maar met een vergelijkbare verwijzing naar de onbetrouwbaarheid van bronnen en nadruk op de speculatieve kant van de geschiedenis.

Ik ben zelf drie jaar geleden in de tuinen geweest en al lezend kreeg ik het verlangen om terug te gaan en alles nog eens heel precies te bekijken, met de ogen en kennis van Haasse. Overigens deed het boek mij heel erg denken aan De Scharlaken Stad, de roman over de Borgiapaus van Haasse. Ik heb niet zoveel boeken van Haasse gelezen, maar ik kan me goed voorstellen dat de historische kennis die ze in dit Bomarzoboek weergeeft, voor nog heel wat meer romans stof heeft geleverd. Ik heb zin om meer van haar te gaan lezen.

Roosmarie Ramakers

Zo te zien zijn er weinig mensen die over Het land van herkomst in discussie zijn gegaan. Sprak het zo weinigen aan, riep het niet genoeg reacties op, hebben velen het boek niet uitgelezen? Ik heb het boek wel uitgelezen, maar het kostte me moeite. Omdat het op de lijst stond, vond ik dat ik moest weten waar het over ging. Sommige hoofdstukken vond ik mooi, andere erg taai. Sowieso had Du Perron een voor mij nogal zakelijke manier van schrijven. Misschien zijn zijn romans anders. Daar ben ik nu wel nieuwsgierig naar. Benieuwd naar reacties van anderen las ik vandaag daarom de website, maar er zijn slechts twee pagina's. Misschien komt er nog wat.

Rianne Versluis