Lekker belletje trekken

Op nummer 14 van de Top 50 staat deze week het liedje `My Doorbell' van het Amerikaanse duo White Stripes. The White Stripes zijn Meg en Jack White, van wie niemand precies weet of het nu broer en zus zijn, of ex-geliefden.

Nogal een verschil, zou je zeggen. Maar Jack en Meg vertellen niet hoe het echt zit. Ze houden van geheimen.

Behalve van geheimen houden The White Stripes van rood, wit en zwart. Ze dragen alleen maar kleren in die kleuren. Zoals je kunt horen aan hun nummer `My Doorbell' (Mijn deurbel) houden The White Stripes ook van belletje trekken. Net als de meeste kinderen. Vandaar waarschijnlijk dat in de clip van het liedje zoveel kinderen rondlopen.

Meg en Jack White vinden het zelfs leuk als je bij hen komt belletje trekken. Ze kunnen niet wachten. Dat zingen ze hier: `I'm thinkin' about my doorbell/ When ya gonna ring it, when ya gonna ring it' (Ik denk steeds aan mijn deurbel, wanneer bel je aan?). En zo gaat het een tijdje door.

Er zijn al veel liedjes geschreven over de bel. De bel is een van die onverwachte onderwerpen die populair zijn om teksten over te schrijven, net als regen en treinen. De bel is bezongen in `You Can Ring My Bell' (Je mag aanbellen) van Anita Ward; in `Ring Ring' van ABBA, en Nederland heeft zelfs ooit het Songfestival gewonnen met `Ding-adong' van Teach-in, ook al een bel-liedje.

Waarschijnlijk heeft de bel een symbolische betekenis. Net zoals de regen vaak staat voor verdriet, zo betekent de bel `Ha, daar is hij of zij'. Leuk bezoek begint altijd met de bel.

Daarom kan de bel ook verdrietig maken, juist door niet te rinkelen. Want dat betekent: geen bezoek. Dat zegt Jack White hier: `You don't seem to come around/ Point your finger and make a sound' (Het lijkt erop dat je niet komt. Druk je vinger en maak geluid).

Het is opvallend hoe gedempt Jack in dit liedje klinkt. Alsof hij vlak achter de deur op je staat te wachten.