Column

Blootjob

Opeens ligt er een Playboy in mijn kleedkamer. Cadeautje van een van mijn technici. Waarom? Omdat hij het blad ook weer cadeau kreeg! Van wie? Van een winkel waar hij iets technisch voor de voorstelling kocht. Hoezo? Die winkel is onderdeel van een keten en deze keten wil zichzelf profileren. Dit bedrijf heeft een aantal pagina’s in de Playboy gekocht en vijf vrouwelijke personeelsleden staan bloot afgebeeld. Dus je ziet een naakte dame met een televisie voor haar doos en dan staat er bij dat zij de caissière van het filiaal Broek op Langendijk is. Zoiets. Uiteraard deden ze dat geheel vrijwillig. Er stond niet in hun contract dat ze op straffe van ontslag op staande voet hun tieten aan eenzaam Nederland moesten tonen.

Hoe kom je op zo’n idee? Ik zie de directievergadering. Mannen. Ik vrees buikige vijftigers, uitgeschoten met de aftershavefles. Na veel discussies komt een van de krijtstrepen met het brutale voorstel om de lekkerste wijven van de zaak in hun blote reet in de Playboy af te drukken. Vrijwillig uiteraard. Geschrokken van zijn eigen woorden kijkt hij de anderen aan. Het valt niet verkeerd. Integendeel. De directeur weet zo al vijf mokkeltjes die hij graag uit de kleren ziet. De gereformeerde in het gezelschap distantieert zich onmiddellijk en zegt de vergadering te zullen verlaten als ze hier serieus over door gaan praten. Een uur later verlaat hij het pand. De rest zegt een paar lelijke dingen over hem en vergadert verder. De plannen worden gaande de middag heter en heter.

Uiteindelijk komen ze bij het punt wie het aan de dames durft te vragen? En wie vragen ze?

Niet Corry van de administratie. Daar is men het meteen over eens. Die hebben ze op een bedrijfsweekend in het zwembad van een bungalowpark een keer in bikini gezien en de bomen verloren meteen hun bladeren. Zelfs de dennen lieten hun naalden moedeloos vallen.

,,Toen zij een bommetje maakte was het zwembad leeg”, grapt de een.

,,Het was meteen een zoutwaterbad”, toept de ander er overheen.

,,En Anja van de kantine uit Dokkum komt ook niet in aanmerking. Een paar pukkels zijn met de computer nog wel weg te poetsen, maar bij dit Twentse driekoningenbrood is dat totaal zinloos. En die zeekoe uit het magazijn in Wolvega mag ook niet. Anders moeten we een pagina maken die je zeven keer kan uitklappen”, proest het Hoofd Inkoop over de vergadertafel.

,,En wat doen we met onze islamitische personeelsleden?”

,,Die mogen deze keer zonder hoofddoek.”

,,En mevrouw Van Loon? Die is 66!”

,,Die kan in plaats van Vanessa in het kerstnummer. Rollatorseks.”

De stemming zit er lekker in en uiteindelijk mag gladde Leo, die niet weet dat hij zo genoemd wordt, de dames benaderen. Eerst per mail en dan een persoonlijk gesprek. Hij denkt dat ze voor het geld wel zullen zwichten.

En ik maar denken aan Elsje van de afdeling marketing, de schat die zo gehoopt had dat ze ook gevraagd zou worden. Anorexia gehad, tieten al een keer laten bijvullen, kop genadeloos strak getrokken, laat nog elke dag haar gepiercete navel zien, ook in de winter. Ze had zo gehoopt dat zij op haar vierenveertigste nog een keer de kans zou krijgen om haar goddelijke sportschoollijf aan de mensheid te tonen. Elke ochtend opende ze nerveus haar mailbox, steeds maar hopend op een berichtje van gladde Leo. Maar helaas. Ze zal zich deze dagen murw roddelen over vriendinnetjespolitiek en dat de mensheid niet deugt. Ze bijt zich door dit weekend en heeft principieel geen blootblad mee naar huis genomen. Wel verkondigt ze tegen iedereen dat als ze gevraagd zou zijn, dat ze dan snoeihard geweigerd zou hebben. Een geur van medelijden hangt rond de koffieautomaat.

Het blad ligt in de winkel en ik vrees dat de directie van de keten zeer tevreden is. Zowel over de stunt als over de getoonde tieten. Ik vrees schaamteloze trots. En ik ruik provincie. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het 2005 is. En ik weet dat ik er nooit iets zal kopen. Waarom niet? Niks meer te fantaseren aan de kassa.